Z|Z THIS IS US: Doe eens lief!
16 december 09
Op de Zij aan Zij burelen wordt gepraat, heel veel gepraat. Over koetjes en kalfjes, over deadlines, over invalshoeken, en over echte belangrijke zaken als gezondheid en geluk. Als mannelijke hoofdredacteur sta ik iedere dag weer met mijn onwetende oren te klapperen. De diepgang, het leed, de zorgen, de allesomvattende en evenzo overheersende liefde, de humor, al hetgeen de lesbische vrouw bezig houdt. Het laatste jaar bij Zij aan Zij heeft mij meer inzicht in het leven gegeven dan jarenlang hard studeren en nog veel meer jaren hard werken bij de diverse landelijke magazines. Lesbische en biseksuele vrouwen zijn intens en echt. En dat bevalt me.
Wat me minder verheugd zijn alle vooroordelen en aannames over de lesbische en biseksuele wereld. Heterocollega’s in de journalistiek plegen nogal eens kort door de bocht te gaan over het fenomeen pot, en zelfs goede vrienden betrap ik wel eens op kortzichtig gedrag. Men vindt nogal wat. De vrouwenscene zou een gesloten wereld zijn, een zwaarmoedige scene, een community vol vrouwen met complexen en lichamelijk ongemak.
Als zogenaamde ervaringsdeskundige, wat overigens een oneindig suf en postmodern woord is, kan ik hardop en zelfs luidkeels zeggen dat het wel meevalt met al die ingewikkelde lesbische vrouwen. Ik heb juist heel veel inspirerende en waarachtige lesbische en biseksuele vrouwen ontmoet. Ik heb zoveel gehoord, geleerd en verstaan van al deze sterke vrouwen die weten wie ze zijn, waar ze voor staan en wat ze willen. Wijze vrouwen die solidair zijn, en ondanks hun verschillen een bonte eenheid vormen die kracht en trots uitstraalt.
Feit blijft dat onderzoek meerdere malen heeft uitgewezen dat lesbische en biseksuele vrouwen meer kwetsbaar zijn, dat hun gezondheid ze vaker parten speelt dan bij hun heteroseksuele evenknie. Een onomstootbare waarheid die ik als homoman een schrale uitkomst vind van duizenden jaren onbegrip en sociale wanorde.
Acceptatie is naar mijn mening het magische woord. Nu begrijp ik heel goed dat acceptatie geen cure for cancer is maar ik begrijp ook dat respect en liefde de zaken des levens een stuk aangenamer maken. Als je buurvrouw getroffen is door een depressie of een slopende ziekte, dan breng je een bord warme soep en bied je een luisterend oor. Of ze nou van vrouwen, mannen of teckels houdt. Mijn lieve moeder zei altijd: doe eens lief. En daar houd ik me graag aan vast. Toen zij ruim vijf jaar geleden veel te jong stierf aan borstkanker stond een van haar lieve vriendinnen, een overtuigd en praktiserende biseksuele dame, aan haar zijde. Gewoon uit respect en vriendschap, gewoon zoals het hoort.
Franc Craanen
Hoofdredacteur Zij aan Zij
Deze column vercheen in het Schorer Magazine van december 2009
Reacties:
 |
Door: gabygoldberg op: 17 december 2009 Schitterend goed geschreven column. Dat vind ik ook, veel inspirerende en waarachtige vrouwen en vooral STERK. |
 |
Door: Inspirator op: 18 december 2009 Niet alleen helder en integer geschreven. Maar vooral dieper gekeken, terug naar de kern, waar het echt om gaat, de acceptatie van elkaar. Gun elkaar het anders zijn, het anders denken en het anders voelen. En alles begint met zelfliefde, naastenliefde en vooral goed luisteren en kijken. Franc, als jij een vrouw zou zijn, zou ik met je willen trouwen. Wat ben jij een goede kijker en luisteraar. En meer, je verbindt ons met elkaar! Bravo. En Dankjewel. Lief! |
Reageren:
Om een reactie te kunnen plaatsen moet je eerst inloggen of lid worden.