Het libido van een diepvrieskip

Op AD.nl: De helft van haar tijd bivakkeert Francine Oomen (57) in haar appartement hartje Amsterdam. Daar stuit ze vlak na haar voordeur op kuddes toeristen met rolkoffers en afritsbroeken en op luidruchtige vrijgezellenfeestjes. Daarnaast zijn er de yogaclub, favoriete schrijfplekken in koffietentjes, vrienden, theater, concerten en film.

Als haar behoefte aan de stad is gestild en de drukte in haar hoofd toeneemt, pakt ze haar dagboek, iPad, telefoon en spullen uit de koelkast die op moeten en vertrekt naar haar andere huis, een prachtige boerderij op het Noord-Hollandse platteland. Lokaal decor: weilanden, sloten, koeien en vooral veel stilte.

"Er zit geen ritme in waar ik woon, geen vaste structuur. Ik kies op gevoel. Het komt voor dat ik drie dagen aan het werk ben en niemand zie. Héél rustig, voor iemand die toch al de neiging tot piekeren heeft."

Op de grond keurig gerangschikte tekeningen, langs de muren in haar imposante atelier staan de kinderboeken die ze de afgelopen decennia schreef. Van elke druk vijf exemplaren, strak in het gelid. Meer dan honderd schreef ze er, vol herkenbare groeipijnen en op eigen ervaring gebaseerde thema’s als gescheiden ouders, eerste vriendjes, puberteit, aanpassingsproblemen, misbruik.

Vele daarvan groeiden uit tot regelrechte bestsellers die haar de luxe verschaften van dat pendelend bestaan tussen Amsterdam en het platteland. Ook vormden ze een financiële buffer en vluchtheuvel - ‘die vrijheid had ik bij elkaar verdiend’ - toen de schrijver- tekenaar vijf jaar terug ‘remmend en piepend’ tot stilstand kwam. Ze was op. Vond er geen bal aan zichzelf te zijn. Het was de overgang, maar daar kwam ze later pas achter.

Ze nam noodgedwongen de tijd voor de confrontatie met die hormonenhussel en voor haar zoektocht naar nieuwe ankers. Een van de resultaten: Oomen stroomt over, het boek waarin zij haar persoonlijk gewroet en haar soms moeizame ontdekkingsreis transformeerde tot een herkenbaar piekerfestijn waar ook om gelachen kan worden. Over haar libido als dat van een diepvrieskip, over haar sleutels die in het vriesvak belandden door aanhoudende breinblubber en over de gevechten met haar innerlijke criticus Tang, die haar constant wijst op tekortkomingen en onzekerheden. Maar ook over licht aan het einde van de tunnel, nieuw evenwicht en hervonden ambitie. Menopauzaal Nederland omarmt het werk sinds april, overgangsappclubs draaien overuren.

Lees het hele artikel op AD.nl

(…) "Het is een van mijn grote uitdagingen om die kluwen in mijn hoofd te ontwarren. Ik ken momenten van rust, maar ook van totale chaos en toestanden in mijn brein. En daarbij: niet alles valt op te lossen in het leven. Je bent wie je bent en je hebt je daartoe te verhouden. Ieder mens vormt al vroeg een blauwdruk, een soort levensscript en overlevingsstrategie. Maar er zijn natuurlijk ook externe gebeurtenissen die een rol spelen, zie de hele #me- too-discussie.

En je krijgt dingen van je ouders mee. (Oomen had een afwezige vader en moeder en een liefdeloze stiefvader en kreeg eetproblemen, red.). Ik heb drie jaar therapie gevolgd om mijn gedachtengang te herkennen. Wat ik moet doen en vooral laten als ik in paniek schiet of weer denk: het ligt aan mij, als een ander ongeïnteresseerd of boos op mij reageert. Maar sommige dingen blijf ik moeilijk vinden, relaties bijvoorbeeld. Door mijn verleden heb ik bindings- en verlatingsangst."

Heb je nu een relatie?

"Ja, ik ben drie jaar met mijn vriendin. Maar we wonen niet samen. Dat wil ik nog niet. Zij woont in Den Bosch, de meeste weekeinden zijn we samen. En op vakanties. Ik heb ruimte en vrijheid nodig, een plek voor mezelf."

Lees verder op AD.nl

Foto: Koen Verheijden.

Reageer:

Recent nieuws:

Getuigen gezocht: Zoenende vrouwen mishandeld

Na IDFA-feest werden de filmmaaksters in elkaar geslagen.

Lees verder

IDFA Tip: Chavela Vargas

Voorliefde voor tequila en vrouwen.

Lees verder

Samen Wonen

Uren kon ik naar haar kijken. Ze had het nooit door.

Lees verder
Meer nieuws