De hedendaagse discussie over ‘identiteitspolitiek’ heeft een lange voorgeschiedenis. Nieuw is de heftigheid van het debat. Tegenstanders stellen dat de aandacht voor, bijvoorbeeld, lhbt-emancipatie, ‘links’ ondermijnt en veroordeelt tot machteloosheid. In de Mosse-lezing 2018 zal Karin Spaink betogen dat ‘identiteitspolitiek’ een voortzetting is van de aloude machtsstrijd met andere middelen – maar vooral: met andere stemmen.
Identiteiten liggen volgens Spaink minder vast dan men denkt: de wereld is niet binair, identiteiten (en de definities daarvan) veranderen, kunnen met elkaar botsen, elkaar aanvullen of overlappen. Tussen man en vrouw, bijvoorbeeld, bestaat een baaierd aan mogelijkheden; seksuele preferenties zijn niet in graniet gehouwen; wat we onder ‘kleur’ en ‘ras’ verstaan verandert met de tijd; zelfs de definitie van ‘handicap’ is niet stabiel.
Dat identiteit fluïde is, betekent niet dat er geen basis overblijft voor gemeenschappelijkheid en politieke bondgenootschappen. Maar ons raster verdient verfijning, zo stelt Spaink. Wat hadden Annemarie Grewel en Pim Fortuyn gemeen, behalve de liefde voor schoothondjes?
Karin Spaink (1957) is schrijfster en columnist. Ze schreef onder meer over handicap en lichaamsbeleving, over seksueel geweld door vrouwen, over transseksualiteit, over de orenmaffia en – veel – over internet.
