Zaterdagochtend.

Zalig, het is weer weekend! Eerst de zaterdagboodschappen doen, en daarna.. tijd voor jezelf. Tijd om die prachtige voorjaarstrui die in de mand ligt te verstoffen, eens van een paar mooie nieuwe kabels te voorzien. Je had er eigenlijk al veel eerder mee verder willen gaan, maar het ontbreekt je vaak simpelweg aan tijd. Kon je maar uren breien…

Eerst maar eens een boodschappenlijstje maken. O, en de was moet nog gestreken. En die vage kennis wacht nu al dagen met smart op een antwoord van jou op haar e-mail. First things first. Want zo hebben wij, volwassen mensen met verantwoordelijkheidsgevoel, dat geleerd.

Zondagavond.

Je zit op de bank TV te kijken, toastje erbij. Je kijkt met voldoening om je heen: de huiskamer is spic en span; nergens rondslingerend speelgoed of stof. Echt jammer dat er van breien niets meer is gekomen. Misschien nu nog een paar uurtjes? Nee, je hebt er de puf niet voor. En je hebt verdorie wel een beetje ontspanning verdiend, voordat morgen de werkweek weer begint.

We kennen haar allemaal: de vriendin die al jaren roept een roman te willen schrijven. De zus die ooit enthousiast aan een prachtschilderij begon, dat nu tegen een keldermuur staat te verkommeren. De wil ís er, maar ergens gaat het mis.

Waarom komen zovelen van ons creatief niet uit de verf?

Acteur en schrijver John Cleese (Monty Python) breekt in dit filmpje een lans voor ‘niets’ doen. En the School of life Amsterdam laat zien dat creatieve mensen vaak weinig ordelijk zijn. Door jezelf echt rust te gunnen, geef je je brein de mogelijkheid onbewust te werken en nieuwe associaties te maken. Zo kom je op nieuwe ideeën, ofwel: inspiratie. Want, zegt Cleese: ‘downtime is running time’.

Probeer het eens: tijdens het strijken van de was helemaal nergens aan denken. Niet aan het volgende klusje dat op je wacht. Niet aan wat je allemaal nog wil en moet.

Of, misschien nog beter: strijk eens helemaal niet.