Kari en haar vrouw zijn de trotse ouders van de kleine Isaya. In haar blog vertelt Kari over het lesbisch moederschap; de uitdagingen en obstakels, en de vele geluksmomenten. Deze week: Isaya heeft twee moeders, maar wie noemt zij 'mama'?

'Mama'

Isaya is bijna zestien maanden. Ze kan drie woorden zeggen. 'Nee' is haar laatste ontdekking en daarmee momenteel favoriet. Daarvoor riep ze voortdurend 'Aai', omdat we haar hadden geleerd dat kat Irving dat fijner vond dan trekken en knijpen. Maar het woord dat ze als eerste zei, en al maanden met veel liefde, baldadigheid, verdriet, enthousiasme, woede en blijdschap uitkraait is 'mama'. We zijn allebei mama.

Toen ik zwanger was, vroeg ik wat paniekerig aan een lesbische collega met drie kinderen "Hoe noemen ze jullie?! Moeten we van tevoren namen verzinnen?" Ik had al zitten brainstormen op alternatieven (ma, mem, mami, mom) maar niks vond ik acceptabel. Mijn collega vertelde me dat de kinderen zowel haar als haar vrouw gewoon 'mama' noemen, en dat ze precies wisten wanneer wie werd bedoeld. Ik haalde opgelucht adem. Want: we zien wel. Voor nu zijn we allebei mama.

Er gaat een dag komen, waarschijnlijk eerder dan we verwachten, waarop Isaya vragen gaat stellen over dit hele twee-mama’s-gebeuren. Door vragen van kindjes op de opvang of op school of misschien door een boekje uit haar boekenkast. We krijgen nu regelmatig de vraag van buitenaf “Of we al hebben nagedacht over hoe we het we haar gaan vertellen.” Dan lijkt het opeens een hele zware gebeurtenis. In de realiteit zal dat wel loslopen en in fases gaan. Ik stel me voor dat Aya aan komt hinkelen en vraagt “Heb ik ook een papa?” of “Waarom heb ik twee mama’s?”

Een van haar mama’s zal dan uitleggen dat sommige kindjes een papa en een mama hebben. Sommige kindjes hebben twee papa’s. Andere twee papa’s en een mama. Of twee mama’s en een papa. Of alleen een mama. Of alleen een papa. “En weer andere kindjes hebben twee mama’s, zoals jij.” Aya zal knikken en vrolijk weer weg hinkelen.

Even later heeft ze waarschijnlijk meer vragen. En dan vertellen we dat haar mama’s heel veel van elkaar hielden en graag een kindje wilden. “Maar we hadden wat hulp nodig om jou hier te krijgen. We kregen hulp van een hele lieve meneer. Je groeide in mama’s buik en toen je was geboren was je het liefste, schattigste en mooiste baby’tje dat we ooit hebben gezien.”

Weer wat later zal Isaya willen weten wie die lieve meneer dan wel is, en dat zullen we haar uiteraard vertellen. Hoe ze daarop zal reageren is afhankelijk van haar levensfase en temperament en hoe wij ermee omgaan. Maar zoals ik in mijn vorige blog schreef, we vullen elkaar aan als ouders. Dus zolang wij een stabiel, liefdevol, veilig en fijn gezin voor Aya zijn, verwacht ik dat deze ‘onthullingen’ haar niet uit balans zullen brengen.

Kari van der Heide

www.columnsbykari.com

columnsbykari@gmail.com