Vorige maand kreeg ik een geheimzinnige mail met de vraag of ik interesse had in een verhaal voor deze rubriek. Haar e-mailadres had ze speciaal voor deze correspondentie met mij aangemaakt, schreef ze. Als ik nieuwsgierig was, kon ik mijn telefoonnummer sturen. Zij zou dan bellen zonder dat haar nummer zichtbaar was. Ze sloot af met Anoniempje. Enigszins geïrriteerd door de omslachtigheid maar ook geïntrigeerd mailde ik haar mijn nummer en wachtte af tot –laten we haar Karin noemen – mij terugbelde. Dit is haar verhaal.

"Ik zit in de kast en dat vind ik prima. Alleen de mensen die ik online ontmoet weten dat ik op vrouwen val. Even voor de goede orde: ik ben niet gelovig en ik kom niet uit een klein dorp. Dat soort clichés zijn niet op mij van toepassing. Ik wil niet dat mensen over mij oordelen. Ik wil het überhaupt vermijden dat mensen zich met mijn privéleven gaan bemoeien. Naar mijn weten leef ik in een vrij land en kan ik kiezen hoe ik wil leven, toch?"