'Wat mijn moeder het meest dwarszat toen ik uit de kast kwam, was niet hoe moeilijk ik het mogelijk zou krijgen in de maatschappij, of hoe de buren zouden reageren. Mijn moeder reageerde met: mooi is dat, dan kan ik die kleinkinderen ook op mijn buik schrijven', vertelt Laetitia (29).

'Nog voordat ik kon reageren op haar opmerking was zij de kamer al uitgebeend, tegen de deur schreeuwde ik daarom maar: 'Tegenwoordig kan je als vrouwenstel gewoon kinderen krijgen hoor'. Onverwachts snel ging de deur weer open: 'Tuurlijk, denk maar weer alleen aan jezelf. Dat kan je zo'n kind niet aandoen, die wordt sowieso gepest.' 'Kinderen kunnen om heel veel redenen gepest worden mam, daarvoor hoeft het niet in een regenbooggezin op te groeien', probeerde ik nog, maar ze was al weggelopen.

De acceptatie van mijn moeder –dat ik van vrouwen houd- verliep in kleine stappen. Alle clichévragen als 'weet je zeker dat het geen fase is?' en 'Moet je het niet gewoon eens proberen met een man?' heeft ze gesteld. Mijn moeder liet mij destijds foto's zien van mijn vroegere basisschoolvriendinnen, allemaal verloofd, getrouwd, zwanger of net bevallen van hun eerste, tweede of zelfs derde kindje. Zo'n fotosessie werd dan vervolgd met een diepe zucht of een gestaar in de ruimte. 

Later liet zij mij weten dat ze veel had gehad aan een gesprek met haar homoseksuele kapper, ze had hem gevraagd hoe zijn coming-out was geweest, hoe zijn ouders hadden gereageerd en hoe het voor hem was om homoseksueel te zijn.

De eerste keer dat ik mijn vriendin voorstelde aan mijn moeder