'Daar sta je dan, met je goeie gedrag.' Dat dacht ik toen ze het voorstelde. We hadden het goed in bed, vond ik zelf. En in eerste instantie vatte ik het op als een aanklacht, of misschien wel een belediging: Mijn vriendin had bedacht dat we maar eens naar zo'n seksfeest moesten.

'Niet naar iets ranzigs', zei ze (Oh. Dacht ik - want wist ik veel: hoe maak je een seksfeest in godsnaam níet ranzig..?), 'maar naar zo'n club waar ze soms vrouwenavonden hebben.' Dat scheen dus een ding te zijn, een seksfeest voor alleen vrouwen. 'Gewoon, om de boel een beetje up te spicen' (dat zei ze echt). Ik was het allemaal maar langzaam aan het verwerken, terwijl mijn vriendin er blijkbaar al een hele studie naar had gedaan. Alles in mij schreeuwde: om de dooie dood niet, aan mijn lijf geen sekspolonaise. Maar goed, ik houd van mijn vrouw en ik was eigenlijk van plan voor altijd bij haar te blijven. Moest ik me wat flexibeler opstellen? Wat stelt dit voor, is dit het begin van het einde van onze relatie of juist niet..? Als ik nee zeg en het blijkt een lang gekoesterde wens van haar te zijn, gaat ze me dat dan op de lange termijn verwijten? En als ik ja zeg… Eh.. Dan gaan we dus naar een feest waar vrouwen seks met elkaar hebben? En wij dus ook? Met publiek? Met elkaar of juist met anderen? Serieus..?

Het was duidelijk dat ik nog een heleboel nuance en uitleg nodig had en ik besloot het verhaal het voordeel van de twijfel te geven. Twee avonden nadat ze het ter sprake had gebracht vroeg ik haar uit te wijden over het plan. 'Hoe ik het voor me zie…', begon ze. En ze liep weg om een glas wijn in te schenken. In de deuropening begon ze haar betoog. 'We trekken allebei een spannend setje aan,' God bewaar me, dacht ik