'Het is belangrijk dat ieder zichzelf onderwijst in diversiteit in de breedste zin van het woord. Ik wil mezelf kunnen zijn, volledig en ik wil dat ook voor andere mensen. Safe-spaces, daar moeten wij met zijn allen zorg voor dragen.'

Hoogstpersoonlijk

'Iedereen weet dat ik lesbisch ben en het is 'oké'. Toen ik net uit de kast kwam, probeerde ik er zelf ook niet moeilijk over te doen.' Aan het woord is Safiya (23 jaar oud). 'Als iemand een grapje maakte over lesbiennes of LHBT+'ers, moest dat kunnen. Als iemand iets ongepast zei, ach ja, dan zal degene het wel niet zo bedoeld hebben. Ik beet op mijn tong als iemand iets pijnlijks zei of iets waar ik het hartgrondig mee oneens was. Van thuis uit heb ik meegekregen: als je niets positief bij te dragen hebt, dan kan je beter je mond houden. Ik wilde de sfeer niet verpesten, of de aandacht trekken. Ik wilde niet moeilijk doen. En misschien, als ik heel eerlijk ben, wilde ik helemaal niet anders zijn en daar de aandacht op vestigen en dus zei ik niets.' 

Safiya vervolgt: 'Ik zag er nooit zo'n gevaar in als ik mijn mond niet opendeed om er wat van te zeggen. Ik bedoel, ik ben toch niet verplicht om andere mensen bij te brengen wat je wel en niet kan zeggen? Dat vond ik allemaal te veel gedoe. Mijn oplossing was om naar mensen te zoeken die dat deel van mij wel konden accepteerden. Natuurlijk kwam ik daardoor bij een lhbt-vereniging terecht. Ik werd lid en bezocht 'georganiseerde activiteiten'. Doodeng vond ik het, zo'n ruimte vol met mensen die ik niet ken. Ik heb het een paar keer geprobeerd, maar helaas bleken die activiteiten ook geen 'safe-space' voor mij.