Hoogstpersoonlijk: 'Een paar leuke hashtags zijn niet voldoende.'

'The world is on fire, wereldwijd is er aandacht voor racisme. Eindelijk spreken mensen zich in grote groepen uit tegen uitsluiting en achterstelling. Voor mij zijn de demonstraties emotioneel,' zegt Naira (28).

'Mijn boosheid, frustratie en verdriet van alle ellende van de afgelopen jaren –of eigenlijk zo lang als ik leef, komen naar boven. Het is pijnlijk om te zien hoe ongelijk onze maatschappij is. Op zo'n demonstratie ligt er een vergrootglas op mijn kwetsuren. Naast mijn eigen leed, zie, hoor en voel ik ook de pijn van anderen. Tegelijkertijd vind ik het bijwonen van een demonstratie voedend, inspirerend en ondersteunend. Eindelijk staan wij met grote groepen mensen bij elkaar en spreken ons uit over racisme. Zelfs het 'stille midden' lijkt nu ook in beweging te komen en dat doet goed.'

Foto: Amsterdam, 1 juni 2020 – Jan van Dasler/shuttterstock.

'Toen ik mijn vriendin, Petra, zag staan op de demonstratie met een iets te tevreden blik, begreep ik dat zij het niet snapte. Het is super fijn dat zij ook demonstreert en allerlei hashtags heeft geplaatst op haar tijdslijn, maar het is maar het begin van wat er nodig is voor verandering.

Toen we terugliepen vertelde ik mijn vriendin dat ik hoop dat witte mensen, waar zij ook toe behoort, zelf verantwoordelijkheid gaan nemen voor hun leerproces over privileges, witte fragiliteit en intersectionaliteit. Petra antwoordde met dat ik dat natuurlijk niet kan verwachten van iedereen. Ik kon haar wel wat aandoen op dat moment. Natuurlijk weet ik dat niet iedereen dat gaat doen. Maar als ik niet eens meer mag zeggen of hopen –zeker na zo'n demonstratie, dan wordt mijn wereld wel heel grauw.

De afgelopen jaren ben ik heel geduldig geweest en heb ik herhaaldelijk begrippen en situaties uitgelegd, soms zelfs 'geschiedenisles' gegeven om een vollediger beeld te schetsen van het verleden. Ik heb Petra allerlei boeken cadeau gedaan en geleend over dit onderwerp.