Hoogstpersoonlijk: 'Het is erg gemakkelijk om veroordelende blikken te verzamelen wanneer ik aangeef dat ik geen kinderen wil' vertelt Sonja (28). 'Hoe vaak mensen mij wel niet vragen waarom ik dat niet wil. Op feestjes, op straat, in de wachtkamer bij de dokter, familie, vrienden en vreemden; iedereen schijnt het idee te hebben dat kinderen krijgen vooral een goed idee is. Worden mensen die wel kinderen willen ooit aan de tand gevoeld? Het lijkt mij verstandiger dat we kritisch zijn op mensen die de volgende generatie op de wereld gaan zetten dan op mensen die ervoor kiezen daar niet aan mee te doen.' 

Sonja zegt lachend maar met een semi-serieuze ondertoon: 'Tegen een vriendin van mij zei ik ooit: Ik praat geen 'koetje-boe'. Zij verwachtte van mij dat ik tegen een willekeurige baby in de supermarkt zou gaan kirren, net als zij enthousiast deed. Zij wilde graag een baby met haar vriendin, ze had het er al maanden over. Als we ergens waren, werd elke baby gezien en wanneer mogelijk werd er even een 'gesprek' mee gevoerd. Ik keek dan vaak maar gewoon even weg en liet haar haar ding doen. Dat ik soms ergens anders over wilde praten, vond ze niet meevoelend. Toen ze eenmaal zwanger was en de hele wereld draaide om haar zwangerschap en ik alle intieme details van haar veranderende lichaam had gehoord, probeerde ik het onderwerp voorzichtig te veranderen. Onsuccesvol.' Sonja vervolgt: 'Lang heb ik gedacht dat ik te preuts was.' Ik kijk haar niet begrijpend aan en Sonja legt uit 'omdat ik liever geen verhalen meer wilde horen over borsten die op knappen staan, tepels die pijn doen omdat de kleine niet snapt dat je er niet in hoeft te bijten om er melk uit te krijgen, over vagina's die ingescheurd, ingeknipt of 'gewoon' uitgelubberd zijn.'