Nierpatiënt Bernadette (70) twijfelde lang of ze een donornier van haar vrouw Marian zou accepteren. Ze was bang voor de gevolgen voor hun beiden. Ruim twee jaar na de niertransplantatie vertelt Bernadette graag haar verhaal om andere nierpatiënten hoop te geven.

Eigenlijk hadden we op het terras van Bernadettes en Marians appartement afgesproken, maar toen kwam zomerstorm Francis voorbij. Dan maar een telefonisch interview, want in coronatijd komt niemand hun huis binnen. 'Ja, we zijn ontzettend voorzichtig. Het was pas nog in het nieuws dat mensen die een niertransplantatie hebben ondergaan en besmet raken met COVID-19, extra vatbaar zijn voor ernstige complicaties. Ze hebben hogere kans op overlijden, zelfs hoger dan long- en hartpatiënten. Ik vind het heerlijk om onder vrienden te zijn, maar dat kan nu niet meer. We gaan wel naar buiten, maar als iemand ons tegemoetkomt, steken we de straat over.'

Vergiftigd lichaam
Eind juni 2018 onderging Bernadette de niertransplantatie. Ze spreekt opgewekt: 'Het lijkt echt korter geleden. Elke dag denk ik: 'gosh, ik ben er nog'. Ik was al aan de nierdialyse begonnen, zo slecht ging het met me. Wat heb ik gehuild bij de eerste dialyse. Het is een pleister op de wonde, het is noodzaak, maar het is geen leven.'
'Mijn nierziekte bleek een erfelijke kwestie en begon tussen 2008-2010 op te spelen. Hoge bloeddruk was een van de oorzaken. Ik heb alternatieve manieren geprobeerd om de nier te genezen, met vitaminen en healing-sessies. Ik at zo gezond mogelijk en deed veel aan beweging. Ik ben Nichiren-boeddhist en ik chantte dagelijks. De ziekte zette evenwel door. In 2016 werd duidelijk dat ik een transplantatie zou moeten ondergaan. Door nierfalen raakt het lichaam vergiftigd. Uiteindelijk was ik helemaal op. De energie was nul. Zelfs een piepklein stukje lopen kostte de grootste moeite.'

Ik noem haar Zonnebloem
'Het verschil met mijn energieniveau direct na de operatie was immens. Toen ik wakker werd, was ik direct levendig, praatte volop en had enorme zin in zalm, mijn lievelingseten. Waar is Marian, vroeg ik ook almaar. Toen de nier goed op gang bleek, zag ik haar op de echo en toen werd ik zo emotioneel. Ik noemde haar spontaan Zonnebloem.