Mijn vriendin en ik verschillen erg van elkaar, in bijna alles. Zij is extrovert, heeft bergen vrienden en kennissen die te pas en te onpas bellen, van alles willen, feestjes geven – voor corona dan, maar nog steeds is er constant zoom, whatsapp en andere gezelligheid aan de gang, inclusief elke vrijdagmiddag een online borreluurtje. Leuk, het zijn fijne lui en ik kan het ook goed met ze vinden, maar van mezelf ben ik meer een einzelgänger. Ik heb twee goede vrienden, al sinds de middelbare school, en dat vind ik wel best. We spreken elkaar niet heel vaak, maar beter kwaliteit dan kwantiteit, zeg ik dan maar.

Mijn vriendin houdt erg vast aan tradities. Vóór corona wilde ze bijvoorbeeld elk jaar een galadiner organiseren met vrienden op tweede kerstdag of met oud en nieuw, was eerste kerstdag altijd groots met haar ouders en rest van de familie. Met Pasen maakt ze steevast een groot paasontbijt, ze doet elk jaar een voorjaarsschoonmaak, op Koningsdag verkocht ze troep op de rommelmarkt en we gingen elk jaar wel naar een aantal Prides om tussen de mensenmassa's biertjes te drinken en 'ons gezicht te laten zien'. Of we het ook echt naar ons zin hadden deed er niet zo toe, dat soort dingen horen er nou eenmaal bij, vindt ze. Als ze jarig is moet er iets bijzonders gebeuren: Een leuk uitje overdag, speciaal eten 's avonds. Ze laat zich wat dat betreft ook niet graag verrassen, ze plant en verzint het liefste zelf wat we op haar verjaardag doen. Ik zorg voor een cadeau en verder vind ik het ook wel prima, het is zogezegd haar feestje.

Hou je nog wel van me?

Waar het voor mij lastiger wordt is waar het onze relatie betreft en dan vooral in de slaapkamer. Op Valentijnsdag wil ze seks omdat het zo hoort, niet omdat we zin hebben. Als ik daar niet in meega, legt ze onze relatie onder