Ja, we zijn heel gelukkig samen, al lang. We leerden elkaar kennen op de UvA, zij studeerde geschiedenis en ik cultuurwetenschappen, we deden een vak samen in ons tweede jaar. Vanaf toen zijn we elkaar niet meer uit het oog verloren. Een jaar lang zagen we elkaar op verschillende clubs en bij het uitgaan. Na dat jaar heb ik de stoute schoenen aangetrokken en haar gevraagd of ze met me op date wilde, ongeveer een maand nadat we geconstateerd hadden allebei lesbisch en vrijgezel te zijn. Ze zei ja! We hebben een avond lang door de stad gelopen en aan de rand van een gracht gezeten: We raakten niet uitgepraat. Het was alsof we sinds die avond in een nieuwe dimensie terecht waren gekomen. We kenden elkaar immers al, maar opeens betekende het allemaal meer, voelde het gulzig, belangrijk. We wisten allebei dat we in iets heel bijzonders terecht waren gekomen, samen. En dat klopte, want dit is bijna 15 jaar geleden. We hebben onze ups en downs gehad, maar die hadden meestal te maken met heftige gebeurtenissen om ons heen, niet zo zeer met onszelf als stel. Met als klap op de vuurpijl natuurlijk corona de afgelopen jaren, maar dat heeft ons eigenlijk nog dichter bij elkaar gebracht, als dat al kan. We zijn allebei behoorlijk ziek geweest en dat was geen pretje, maar we zijn er goed uitgekomen en hadden veel hulp van familie. Kortom, we staan als koppel al lange tijd heel stevig in onze schoenen.

Onze grootste uitdaging samen was ons seksleven. Mijn vriendin heeft een misbruikverleden, daar wil ik verder niet teveel op in gaan, maar het resultaat is dat seks voor haar niet zonder meer een plezierige aangelegenheid is. Het is lang geleden en ze heeft het een plek kunnen geven, maar in bed wil het nog af en toe de kop opsteken. Het gaat dan vooral om overgave, de controle uit handen geven. Het eerste jaar