Ze werd er geboren maar weet er niks meer van; toen ze met haar ouders verhuisden van New York naar Amsterdam was zij pas twee jaar oud. Vlak na haar 31^ste verjaardag verliet haar vriendin haar voor een ander, volkomen onverwacht. Het was de hoogste tijd voor een nieuw begin en Frances vertrok, terug naar haar 'roots' in The City That Never Sleeps. Deel 15.

De vorige delen vind je hier.

Het was pas vroeg in de middag maar ik had het gevoel dat ik er al een lange dag op had zitten. Lisa en Oscar waren na de kort maar krachtige verschijning achter hun eigen voordeur verdwenen met een 'zie je vanavond!', gevolgd door een glimlach die ik niet helemaal kon thuisbrengen. Was het een flirt? Een vrolijke noot? Er zat iets indringends in haar blik, iets wat ik niet eerder had gezien. Dat ze mee zou gaan eten met Willy en Jack kon ik ook nog niet helemaal plaatsen. Gezellig, natuurlijk, maar ook een beetje gek misschien, dat ze zou aanschuiven bij mijn familie? Lisa en Willy kenden elkaar al zo lang. Ik moest er allemaal maar niet te veel van vinden. Ik plofte op de bank en besloot om heel binnenkort nog een pot koffie te gaan zetten.

Het vage licht kwam uit de keuken, ik zag wat schaduwen maar verder was het donker. De hitte sloeg van mijn wangen. Het voelde zwaar en plakkerig, haar huid tegen de mijne. Haar beide handen lagen op mijn dijbeen als warme, natte lappen. Haar vingers bewogen, haar nagels kropen tergend langzaam omhoog. Kippenvel op het randje van lekker. Er klopte iets niet. Er was een derde hand, in mijn nek, het kussen van de bank lag scheef en ik kon mijn hoofd niet draaien, ik zat klem tussen haar klamme lichaam en de rugleuning. De hand bewoog over mijn schouder naar mijn keel, haar huid kwam nog dichter naar me toe. Ze werd zwaarder bovenop me, de stof schuurde