Het was mijn eerste kerst alleen sinds vier jaar. Het was nog maar een paar weken geleden dat ze haar laatste dingen ophaalde en voorgoed de deur achter zich dichttrok. De meeste spullen waren van haar geweest, dus ik bleef achter met een opgeruimd huis. Zelfs de bank had ze meegenomen, daar heb ik vorige week een nieuw exemplaar voor aangeschaft. Zo'n fijne grote, diepe lounge bank. Zij hield daar niet van. Mijn moeder had me wat houten kerstlichtjes gegeven, met van die felle led-lampjes erin. Ik had ze braaf voor het raam gezet. Het zou mijn tijd wel duren, die kerst. Ik had er sowieso niks mee.

Toen het donker begon te worden, merkte ik toch een lichte knauw, ergens binnenin. Zat ik daar, alleen op de bank, in een halfleeg huis. Met kerst. Ze ging nog even door mijn gedachten. Hadden we samen moeten blijven? Nee. Het was echt klaar, over en uit. Ik had het gevoel dat ik haar al een jaar niet gesproken had, en waarschijnlijk was dat ook zo. Geen idee meer met wie ik precies samenwoonde, we gingen al tijden onze eigen weg. Zij zou nu wel met haar familie aan het kerstdiner zitten. Ik had mijn moeder op de mouw gespeld dat ik plannen had.

Die plannen bestonden vooralsnog uit een fles rode wijn en