Ze stopte, keek mij aan en sloeg me nog een keer en nog een keer. (…) De leugens werden groter en mijn leven steeds ingewikkelder.

'Ik had nooit gedacht dat ik een geslagen vrouw zou zijn. Als mij zoiets zou overkomen zou ik bij de eerste klap al weg zijn, dacht ik altijd. Mijn vriendin was even hard geschrokken als ik, allebei dachten we dat dit de eerste en meteen ook de laatste keer zou zijn. We waren tenslotte al acht jaar samen. En misschien had ik ook wel iets gedaan om het uit te lokken. Was het ook gebeurd als ik niet was vreemdgegaan?

Ik wilde niet dat iemand wist hoe laag wij gezonken waren. Ik verzon een leugentje om mijn ongemak, onkunde en blauwe plek te verhullen. Ik was niet onschuldig, dat wist ik. Ik had ook dingen gedaan waardoor ze (terecht) heel boos was, maar dat maakte het juist zo verwarrend.