Van mij las je de afgelopen tijd verhalen over succesvolle en minder succesvolle dates in de rubriek 'Het leed dat daten heet'. Eén van de reacties die ik kreeg was van Ellen. Ze schreef: 'Eerste dates zijn zo fijn. Het is het begin van iets, of juist helemaal niet. Het is een avontuur waarvan je het einde nog niet weet. Ik zit nu aan zo'n einde. Na acht jaar relatie wil ik weg bij mijn vriendin. En ik wil mijn verhaal graag delen.'

Ik sprak Ellen uitgebreid en samen hebben we haar verhaal opgetekend, in vijf delen.

Deel 1: De twijfel

'Ik wilde met haar trouwen. Zij heeft niks met het huwelijk, dus ik heb haar nooit gevraagd. De twijfel begon toen vrienden ons vroegen: Blijven jullie in de stad wonen als je allebei met pensioen gaat? Nu duurt het nog eeuwen voordat dat zover is, maar opeens zag ik het niet. Ons samen, in de toekomst.

Gek, wat ik heb altijd gedacht dat we samen oud zouden worden. Het afgelopen jaar beginnen er steeds meer dingen te knagen. We hebben allebei duidelijk ons eigen leven, waar niks mis mee is, maar we delen weinig met elkaar en er is ook eigenlijk geen interesse. We leven langs elkaar heen. Seks hebben we al helemaal niet meer. Ik heb dat voor lief genomen en dacht, zo gaat dat nu eenmaal als je langer bij elkaar bent. Maar eigenlijk geloof ik dat niet. Eigenlijk geloof ik, dat als je echt van elkaar houdt, je dat blijft voelen. Ook als je al 50 jaar samen bent. En bij haar voel ik het niet meer. 

Dat is weleens anders geweest. God wat was ik verliefd die eerste maanden. Zij was het middelpunt van mijn universum,