Wanneer de pandemie officieel tot de geschiedenis behoort weet niemand, maar dat het virus heftige impact heeft is duidelijk: Ziekte, verlies en verdriet, maar ook juist het heruitvinden van het leven in lockdown inspireert om andere keuzes te maken, nieuwe dingen leren en wellicht een andere toekomst voor ons te zien dan we eerder dachten. In deze serie lees je de verhalen van lezers die na de confrontatie met covid-19 en de pandemie anders in het leven zijn gaan staan, ontdekkingen hebben gedaan of radicale beslissingen hebben genomen voor 'het leven na corona'. Wil jij ook je verhaal delen? Mail naar rosalie@zijaanzij.nl.

Mijn moeder is overleden aan corona. Het is inmiddels ruim een jaar geleden. Ze was gezond, had geen andere onderliggende ziekten of problemen. Op een dag werd ze ziek, een week later lag ze aan de beademing en 5 dagen later was ze er niet meer. Hoe ze het opgelopen heeft is niet duidelijk, ze zag niet veel mensen, woonde behoorlijk afgelegen en ging nauwelijks echt weg, behalve naar de winkels in het dorp. Zo'n winkel zal de boosdoener wel zijn, maar we zullen het nooit weten. Het was een bizarre tijd. Ik had, voordat ze ziek werd en sowieso voor corona, vooral telefonisch contact met haar. Ik zat in Amsterdam, zij in Drenthe. Daar was ze heen verhuisd na de scheiding van mijn vader, alweer twintig jaar geleden. Ze hield niet van de stad, vond het te druk en te vies. Ze is me weleens komen opzoeken, maar ze kwam eigenlijk al jaren niet meer. Ze vond de stad een aanslag op haar humeur, zei ze. Dat ik er kon wonen snapte ze wel, maar ze zei vaak: 'Joh, ik ben ook jong geweest. Maar je zult het wel zien, op een dag ben je het zat.' Wie weet mam, zei ik dan. Wie weet. De manier waarop ze gelijk heeft gekregen had ik echt nooit verwacht.

Toen ze zo ziek werd belde haar buurvrouw. Ze had al een paar keer boodschappen voor haar gedaan, maar op een zaterdag trof ze mijn moeder zo ziek dat ze een ambulance heeft gebeld. En daarna mij. Buurvrouw is een groot