'Al enige tijd lijdt mijn vrouw aan een zware depressie. Ze heeft daarvoor al medicatie, maar na ruim een jaar op de wachtlijst voor therapie te hebben gestaan, is ze daar nu eindelijk mee begonnen. Wat bij de intake en het vooronderzoek duidelijk werd, is dat er waarschijnlijk een trauma meespeelt.

Graag zou ik een bijdrage aan het genezingsproces van mijn vrouw leveren en daarover heb ik ook contact gezocht met haar hulpverleners. Die zitten alleen met een beroepsgeheim en zonder toestemming van hun cliënt mogen ze geen overleg met de naasten hebben.

Natuurlijk heb ik een en ander met mijn vrouw doorgesproken, maar die ziet het nut van betrokkenheid niet in. Eerlijk gezegd ben ik teleurgesteld over haar reactie, omdat mijn input me van belang lijkt. Ik maak haar tenslotte mee in het dagelijks leven, ik ken haar als geen ander. Stiekem voel ik me ook buitengesloten. Als partners heb je toch geen geheimen voor elkaar? Wat zou jij doen?'

Plaats jezelf niet in de rol van hulpverlener

'In je behoefte om te helpen vergeet je makkelijk dat ook depressieve mensen recht op privacy en zelfbeschikking hebben. Je partner zou zich heel machteloos voelen als jij over haar ging praten met haar hulpverleners en dat zou ook heel slecht zijn voor jullie relatie, dus pas op dat jij jezelf niet in de