'Ik ben al een half jaar ongeneeslijk ziek door kanker. De prognose is nu dat ik nog zo'n jaar te leven heb. Het kan korter of langer duren, ik heb goede en slechte dagen. Niet alleen lichamelijk maar ook geestelijk. Verdriet, woede, hoop en vrees: Alles giert door me heen. Gelukkig heb ik een lieve vrouw die er altijd voor me is.

We kunnen het bijna overal over hebben, over alles dat speelt in het Hier en Nu, alleen helaas niet over de toekomst. Mijn begrafenis en de dingen die geregeld moeten worden voor haar leven zonder mij. Ik wil haar goed achterlaten en daar bij mijn heengaan geen zorgen over hebben. Ik probeer er steeds over te beginnen, maar het lukt me gewoon niet. De dood en ons definitieve afscheid lijken taboe voor haar. Wat zou jij doen?'

Blijf de toekomst aankaarten
'Ik vind het verdrietig voor je dat het zo moeilijk is om dit essentiële onderdeel van het leven met je vrouw te bespreken. Juist in de laatste fase van je leven is je die nabijheid en van elkaar genieten erg gegund, en dat kan in mijn optiek alleen maar als jij en ook zij er met al jullie gevoelens mogen zijn. Kortom: toch opnieuw aankaarten die handel, juist vanuit jouw perspectief van zorg, liefde en haar zo goed mogelijk achterlaten.