Mijn vriendin is niet uit de kast. Tenminste niet bij haar ouders en niet op haar werk. Haar ouders wonen ver weg maar haar werk is, vanzelfsprekend, aan de orde van de dag. We zijn nu een paar maanden een het daten en ik begin mijn geduld te verliezen met haar gedraaikont. Ze is zo bang voor de reacties van haar collega's dat ze op haar werk doet alsof onze relatie niet bestaat.

Toen we elkaar net kenden had ik nog wel begrip voor de situatie. Ze heeft zichzelf altijd gezien als hetero-vrouw, zo stond ze in de wereld en zo zagen anderen haar ook. Dit beeld nu is veranderd, sinds ze iets met mij heeft, en dat is een schok, ook voor haar. Het kost even tijd om dat allemaal een plek te geven, dat snap ik. Wij hebben het erg leuk samen, ik ging er vanuit dat dat haar het vertrouwen zou geven om echt te landen in zichzelf, ook als ze niet bij mij was. Nu twijfel ik of we überhaupt we bij elkaar moeten zijn.

Als we samen uit zijn -  het liefste in een andere stad, we gaan graag naar Amsterdam- of bij vrienden in de tuin, dan zijn we ook echt samen. Ze kust me wanneer ze wil, toont genegenheid. Thuis is het helemaal heerlijk. Tussen die vier muren is ze leuk, lief grappig en sexy. We hebben het echt geweldig samen, ook in bed. Ze leert snel, is gulzig en enthousiast. Ze zit duidelijk lekker in haar vel met mij, als er niemand kijkt.

Maar dan breng ik haar bijvoorbeeld naar haar werk. Ze werkt achter de bar in een Grand Café, ze kent er iedereen en iedereen kent haar. Ze wilde eigenlijk nooit dat ik mee naar binnen ging, maar ik had in het begin een beetje een bord voor mijn kop en denderde dwars over haar subtiele aanwijzingen heen. Ging gezellig aan de bar zitten als ze aan het werk was. Ik merkte dat ze meteen afstandelijk werd als ik dat deed, ik heb dat in eerste instantie afgedaan als 'werk modus', en dacht dat het niets met mij te maken had. Dat had ik mis.

Nadat ik een paar weken regelmatig aan haar bar belandde, wilde ze praten. 'Ik kan dit niet', begon