Op vrijdagochtend las ik met een kop koffie de digitale NRC. Maria van Oosten stuurde mij een foto van een advertentie door, van de Postcodeloterij, met paginagroot een lesbisch stel. Mooi, laat dat maar een normaal beeld worden, dat is wat we willen, toch? Maar wacht: waarom alleen nu het Pride week is in Amsterdam? Waarom niet twee jonge, vlottere vrouwen? Van kleur trouwens ook liever. Waarom niet ook een non-binair persoon, of trans vrouw? En wat willen ze precies bereiken met zo'n advertentie, het gaat toch alleen maar om geld verdienen. Meeliften op de strijd van LHBTQIA (..) personen om daar zelf beter van te worden, het is je reinste exploitatie.

Nadrukkelijk niet mijn mening maar een voorbeeld, of zelfs de light versie, van de bak commentaar die, binnen en buiten de gelederen, met regelmaat wordt leeg gekieperd over allerhande uitingen en initiatieven. Het is ook nooit goed. In dezelfde krant lees ik een interview met Lucien Spee, over de kritiek op de Pride, organisaties die niet samen willen werken of 'elkaar de pan in hakken' en de onvrede in het algemeen want te veel bloot, te veel overlast, te veel witte mannen en te veel feest. Ja, hoe durven ze.

Biseksuele vrouwen zijn vaak slachtoffer van fysiek seksueel geweld en intimidatie. Vergeleken met hetero's zijn biseksuele mensen vaker depressief en psychisch ongezonder. Lynn (32, biseksueel) vindt dat niet zo gek. 'We horen er niet bij. Lesbische vrouwen sluiten de gelederen zodra je uit de kast komt als biseksueel. Het past niet, hoewel de B in de rij met letters LHBTQ is opgenomen, wij zijn een aparte groep die zich niet kan identificeren met de rest. Of eigenlijk is het andersom: de