'Het zit me zó niet lekker. Ik ben twee jaar met mijn vriendin en het is me inmiddels wel duidelijk dat ze niet snel van haar ex zal loskomen. De ex heeft twee kinderen uit een eerder huwelijk met een man, maar mijn vriendin voelt zich nog altijd tweede mama. Dat is op zich natuurlijk helemaal oké, maar haar betrokkenheid bij dit gezin neemt voor mij toch wel grote vormen aan.

Ze gaat naar alle verjaardagen en andere speciale gelegenheden, zoals afzwemmen en schoolmusicals, spendeert weekenden en zelfs vakanties met het drietal. Het is fijn dat het geen haat en nijd-scheiding was, maar ik heb toch het gevoel dat ik er regelmatig wat bijbungel. We hebben beiden niet onbeperkt vrije dagen, onze vakanties zijn dan ook noodgedwongen kort en altijd afgestemd op de agenda van het gezin van de ex. Aankaarten van deze kwestie is lastig. Het zou mijn vriendin vooral om het belang van de kinderen gaan. Wat zou jij doen?'

Maak duidelijk dat jij nu de basis bent
'Je geeft aan dat aankaarten lastig is. Toch is dat wat er moet gebeuren om ook jouw kant en daarmee jouw behoeften naar voren te brengen. Het is prima dat jouw vriendin geniet van het gezinsleven. Uit je verhaal blijkt dat je de situatie goed accepteert. Alleen naast het belang van de kinderen is er ook jouw belang.
Haar basis is nu met jou. Zij mag de kinderen belangrijk vinden in haar leven, maar ze kan niet altijd maar het