'Al die samengestelde gezinnen tegenwoordig. 't Is me wat, zou wijlen mijn moeder zeggen. Je ontkomt er vaak niet aan. Ben je wat ouder, heb je een of meerdere relaties achter de rug, waar dan ook nog weleens kinderen van waren, dat wordt het al snel een heel pakket. Als je dus, zoals ik, op je 48^ste weer aan een verse verkering begint, kan het zomaar zijn dat je niet alleen een nieuwe vrouw maar ook een heel nieuw gezin krijgt.'

'Allemaal leuk en aardig. Echt wel.' Inmiddels is Karen 59 en ruim tien jaar samen met haar vriendin. 'We brachten allebei twee kinderen mee. Kinderen die we allebei alleenstaand en zonder man of aanwezige vader op de wereld zetten. Alle 'kinders' zijn nu tussen de 20 en 30. De tweede oudsten zijn van mij, de twee jongere telgen van mijn vriendin. Er was een tijd dat we allemaal in hetzelfde huis woonden en de kinderen nog op de middelbare school zaten of studeerden, maar inmiddels is ook de jongste op kamers en hebben wij het rijk alleen. Het gaat goed met iedereen, dus wij zijn allang tevreden. En de rust in huis is ook best lekker.'

'De opvoeding hebben we altijd gedeeld. Het was dan wel duidelijk dat mijn kinderen van mij waren en die van mijn vriendin van haar, toch vormen we een gezin. Vroeger samen op vakantie, vaak samen eten- nog steeds minstens een keer per maand. Mijn vriendin en ik zijn het altijd eens geweest over te maken keuzes, regels en het eerlijk verdelen van aandacht, tijd en middelen. Tot nu.'

Haar oudste dochter gaat trouwen. 'Prachtig natuurlijk en we zijn allemaal heel blij voor haar. Ze is zielsgelukkig met haar partner en ze passen perfect bij elkaar. Wat wil je als ouder nog meer? Het probleem is dat ze de bruiloft, in mijn ogen, belachelijk groots wil aanpakken. Het allerliefste