Minke Douwesz (1962) heeft ons even laten wachten op haar derde roman, maar daar is-ie dan: Het laatste voorjaar. De roman een lesbisch boek noemen, doet eraan af. Verlies en verandering zijn de belangrijkste thema's en die zijn universeel.

Foto: Annaleen Louwes 

Bij welke letter van LHBTQIA voel jij het meeste? Waarom?
'Ik noem mezelf homoseksueel en kies dus eigenlijk voor de H. Ik voel een weerstand bij het woord 'lesbisch'. Toen mijn oudere zus op de middelbare school een boek van Anna Blaman las werd daar thuis meewarig over gepraat, ze was sneu want lesbisch. Van al die letters hadden we vroeger sowieso nooit gehoord. Op de Roze Zaterdag spraken we van homoseksualiteit, daar identificeer ik me meer mee. Als er een P van pot in het rijtje had gestaan, zou dat voor mij ook prima zijn geweest.'

Wat is je persoonlijke verhaal?
'Ik kom uit Utrecht en ben opgegroeid in een vrijzinnig protestants milieu. Goed leren en veel boeken lezen vonden mijn linkse ouders belangrijk. Ik had ook wel een taal of geschiedenis kunnen gaan studeren, maar na een moeilijke periode, waarin ik ook een poos slecht at, wilde ik psychiater worden. Ik ging medicijnen studeren. Ik werk nog altijd als psychiater en psychoanalytisch psychotherapeut. Tot vier jaar geleden was ik werkzaam bij een GGZ-instelling. Ik heb nu een eigen praktijk met eetstoornissen als specialisatie. Daarnaast ben ik leertherapeut voor psychiaters of psychotherapeuten in opleiding. Schrijven doe ik vanwege mijn beroep onder pseudoniem al is mijn echte naam al lang geen geheim meer.'

In hoeverre schrijf je over jezelf in Het laatste voorjaar?
'De hoofdpersoon Ese valt niet met mij samen, maar kent zeker stukjes van mij. Zo is ze net als ik plichtsgetrouw en maakt liever geen fouten. Andere aspecten