Sinds een maand of vier, ik ben de tel kwijt, heeft mijn vriendin Charlotte een vriendin naast mij. Soms vind ik dat lastig en soms vind ik dat juist fijn. Als je mij vroeger had verteld dat mijn leven eruit zou zien zoals het er nu uitziet, zou ik je gewoonweg niet geloofd hebben. Toch zou ik niet terug willen naar vroeger, want wat ik toen zo gemist heb is wat ik nu wel ervaar: ik voel mij levend in elke cel van mijn lichaam.

Hartjes…

Ik stuur een berichtje naar Charlotte. Ze is bij haar maar ik kan wel gewoon appen. Daarbij verwacht ik niet direct een reactie terug. Als Charlotte bij haar is, app ik alleen als ik heel leuk nieuws heb of echt ergens mee zit. In het begin stuurde ik geen appjes. Ik wilde hun tijd samen niet van ze afpakken. Dat zat tussen mijn oren, want uiteindelijk moet Charlotte zelf bekijken of en wanneer ze haar appjes leest. Het is haar verantwoordelijkheid, niet die van mij.

Het is al laat en ik lig lekker lui languit op de bank. Charlotte appt nog wat naar mij met een hartje en ik stuur haar een hartje terug. Ik voel mij goed en ben blij dat ik er eigenlijk helemaal oké mee ben dat ze bij haar is. Dan verschijnt er nog een berichtje: twee hartjes van haar; een rode en een vreemd kitscherig hartje dat ik niet ken. Ik voel een steek in mijn maag. Mijn hele systeem zegt dat dit