Onlangs deden we een oproep voor vrouwen die een maatje wilden zijn voor andere LHBTIQ+ vrouwen in Amsterdam. Het was hartverwarmend om te zien dat er massaal aan deze oproep gehoor werd gegeven. Dit keer draaien we het om. We brengen onder de aandacht hoe het is als kwetsbare LHBTIQ+ vrouw in Amsterdam en wat een buddy kan betekenen: We spreken een vrouwenstel in een AZC. 

De Regenbooggroep

Het doel van de Regenbooggroep is het socialer maken van Amsterdam. De Regenbooggroep werkt met diverse thema's, waaronder het thema maatje, buddy, coach. De vorige oproep voor vrijwilligers, van oktober dit jaar, viel binnen dat thema. Nu zijn er door die oproep inmiddels meer vrouwelijke LHBTIQ+ buddy's in Amsterdam dan aangemelde kwetsbare LHBTIQ+ vrouwen (!), maar dat wil niet zeggen dat die vrouwen er niet zijn. Veel kwetsbare LHBTIQ+ vrouwen kennen het (nog) niet of vinden het (te) spannend om contact op te nemen met de Regenbooggroep.

Ook in andere delen van Nederland worden er door diverse instanties buddy projecten georganiseerd. En die weten ook dat de drempel hoog kan zijn. Specifiek namens de Regenbooggroep Amsterdam delen we de volgende oproep:

Ben of ken jij een kwetsbare LHBTIQ+ vrouw die wel een maatje kan gebruiken? Meld je dan aan via telefoonnummer 020-5317600 of stuur een mailtje naar info@deregenboog.org. Deze oproep is niet alleen bedoeld voor vluchtelingen, maar evengoed voor andere Amsterdamse LHBTIQ+ vrouwen die een buddy willen.

Hoe het is als kwetsbare LHBTIQ+ vrouw

We worden via de organisatie in contact gebracht met een vrouwenstel van midden dertig dat in een AZC in Nederland verblijft, om met hen te praten over hun ervaringen met een buddy. Omdat het leefklimaat voor LHBTIQ+ personen in AZC's vaak niet veilig is, is het gesprek en dit artikel daarom anoniem. Als ik de vrouwen gerustgesteld heb over de werkwijze en de waarborging van hun anonimiteit in het artikel prikken we een datum voor een videogesprek.

Ik kan mij nauwelijks voorstellen hoe het moet zijn voor ze, in Nederland leven op een plek waar het niet veilig voelt. Als we elkaar zien vertel ik iets over mijzelf en vraag ik de vrouwen om een korte introductie. Ze komen allebei uit een land waar openlijk 'deel zijn van de regenbooggemeenschap' niet veilig is. Als ik vraag hoe ze elkaar veilig kunnen hebben ontmoeten, vertellen ze dat ze elkaar via Twitter leerden kennen. 'We hadden allebei een fakenaam en langzamerhand werden we meer open.' Ze vertellen hoe het van het delen van de naam, naar bellen en videobellen ging, totdat ze uiteindelijk de stap maakten naar een ontmoeting. Maar hoe dan verder..?

Ik vraag ze hoe je zover komt, weggaan uit je eigen land. Het is nogal wat om alles en iedereen achter te laten. Een van de vrouwen geeft aan dat eigenlijk niemand je echt accepteert om wie je werkelijk bent in