Bianca Nijhof is medevoorzitter van Workplace Pride, hét internationaal platform voor LHBTIQ+ inclusiviteit op het werk. Bianca zou het liefst zien dat de organisatie zich weer zou opheffen, omdat ze overbodig is geworden. Helaas is het nog lang niet zover. We spreken Bianca, over hoe het ervoor staat met de inclusiviteit op het werk en over wat er nog nodig is.

Foto's gemaakt door Sjaak Ramakers.

Het belang van een rolmodel

Als ik een afspraak wil maken met Bianca, krijg ik het antwoord: 'dan heb ik vakantie, dus dan heb ik wel tijd'. We videobellen op het afgesproken tijdstip en ik zie een sportief geklede vrouw; ze vertelt dat ze na het interview gaat hardlopen. Het is me meteen duidelijk dat Bianca een actief leven leeft. Het werk dat ze doet voor Workplace Pride is op vrijwillige basis, naast haar baan. En dat doet ze omdat ze inclusiviteit op het werk belangrijk vindt. Samen met Michiel Kolman deelt ze nu inmiddels vier jaar het voorzitterschap. Michiel en Bianca vullen elkaar aan, Bianca heeft haar netwerk op het gebied van duurzaamheid en Michiel's netwerk zit sterk in de LHBTIQ+ hoek.

Bianca is duurzaamheidsprofessional op het gebied van water, biodiversiteit, en natuurlijk kapitaal. Ze is als zodanig betrokken bij diverse projecten van Anthesis Group (in Nederland Climate Neutral Group), een van de grootste puur op duurzaamheid gerichte adviesbureaus. Anthesis helpt organisaties met het vinden van balans tussen de natuurlijke en sociale omgeving en het behalen van operationeel succes.

Uit de kast

Bianca is nu zo'n vier jaar medevoorzitter. Op haar voormalige werk kwam ze, op haar 45e in 2015, met haar lesbische geaardheid uit de kast. Bianca: 'Er was een ontbijtsessie voor genodigden over LHBTIQ+ bij een evenement waar ik aan deel nam. Toen ik de verhalen daar hoorde van executives, over hoe zij hun coming out hadden ervaren en wat zij nu voor anderen konden betekenen, kreeg ik tranen in mijn ogen en dacht: ik ben klaar met het verstoppertje spelen. Ik voelde me sterk genoeg, eventuele gevolgen interesseerden me niet meer. Ik zat inmiddels in een positie wat hoger in de organisatie. Ik dacht: wat ik altijd gemist heb in een bedrijf, een rolmodel, kan ik nu zijn voor een ander.'

'Binnen het bedrijf waren sommigen zeer verbaasd dat ik op dat moment pas uit de kast kwam. Het zal ook voor een deel aan mij gelegen hebben, maar zeker