Carla Emmink maakt al jaren schilderijen waarin queer zijn een rol speelt. Dit jaar is haar kunst nog te zien in maar liefst drie tentoonstellingen: in café/ galerie de Gau in Vaals zie je tot 15 december een grote solo-expositie met heel veel grote en kleine schilderijen en tekeningen. In Galerie de Ploegh in Amersfoort zie je haar werk in een groepstentoonstelling, ook tot 15 december. En in Arti et Amicitiae De Salon in Amsterdam vind je haar kunst van 30 november t/m 5 januari in een grote groepstentoonstelling van alle leden.

Wij spraken Carla, over haar werk en hoe dat verweven is met haar leven.

Happier in a dress

Op de website van Carla zie ik het schilderij uit de serie Happier in a dress en dat roept bij mij de vraag op hoe iets tot een kunstwerk leidt. Carla vertelt: 'Nou, Ik ga er vaak wel heel serieus voor zitten. En ik vraag me dan af: wat houdt me bezig? Wat voel ik nu? Ja, dat is heel basaal zitten met het schetsboekje of schrijfblok. Ik heb ook veel geschreven en daar maak ik dan kleine schetsjes bij.' Uiteindelijk maakt Carla op basis daarvan een groter schilderij of tekening.

Over de serie Happier in a dress zegt ze: 'Ik vind travestieten geweldig.' Ze vertelt dat ze geniet van de kleurrijkheid, de feestelijkheid. Carla: 'Toen ik al met de serie Happier in a dress bezig was, zag ik een uitzending van Nachtdieren van Raven van Dorst. Daarin was een man van een jaar of 70. Hij vertelde dat zijn vrouw van hem af was, want ze wilde niet dat hij in een jurk liep. Maar hij zei: 'Ik ben gewoon gelukkiger in een jurk.'  En dat vond ik een mooie naam voor die serie schilderijen.'

Van vissen naar queer schilderijen

Carla Emmink's weg naar het maken van queer schilderijen is ook haar persoonlijke weg. Toen Carla aan haar ouders vertelde dat ze naar de academie voor beeldende kunsten in Utrecht wilde was dat misschien niet helemaal in de richting van wat er thuis werd verwacht, maar het was wel oké. Carla vertelt: 'Het was wel wat spannend, omdat zij het moesten gaan betalen. Maar mijn ouders hebben daar nooit moeilijk over gedaan. Ik had het idee dat ze toch wel trots waren.'

Toen ze van de academie af kwam, begon ze met het schilderen van onder andere piano's, plankton en vissen. En ze werd illustrator bij Zij aan Zij. Maar ze durfde toen nog niet aan de buitenwereld te vertellen dat ze lesbisch was. En al zeker niet aan haar ouders. Carla vertelt liefdevol over haar ouders. Haar ouders die – dat voelde ze natuurlijk wel aan – niet stonden te springen om een lesbische dochter. Ze waren gelovig, gingen tweemaal per week naar