Alweer bijna een jaar is Myrtille Danse voorzitter van COC Nederland. Over wat haar bezielde om in deze turbulente tijden deze functie te ambiëren is ze duidelijk. Ook over haar wensenlijstje trouwens. 

Druk, druk, druk. Dat is Myrtille Danse (54) zeker. Het voorzitterschap van COC Nederland is niet zomaar iets. Dat doe je naast je dagelijkse werk en dan heb je ook nog iets van een privéleven. Myrtille lacht: 'Het is inderdaad druk, maar het bevalt nog altijd goed. Ik heb bij meerdere maatschappelijke organisaties gewerkt, maar kende COC alleen van buitenaf. Nu ik zo nauw betrokken ben, ervaar ik echt de inspiratie en duidelijke visie van de club. Het is een ruwe diamant die langzaamaan gepolijst wordt. Ik ben blij en enthousiast daaraan een bijdrage te kunnen leveren.'

Foto's: Geert van Tol - COC Nederland

Gevoel van urgentie
Myrtille was al maatschappelijk actief. Waarom deze rol erbij? Was er een specifieke aanleiding? Myrtille knikt: 'Ik ben lesbienne en heb een gezin met twee kinderen. De ontwikkelingen in de directe omgeving en internationaal gaan niet de goede kant op. Bij mij levert dat een gevoel van urgentie op en daarin sta ik niet alleen. Als ik een bijdrage kan leveren aan een betere situatie voor de regenbooggemeenschap dan moet ik dat nú doen. Als regiodirecteur Latijns-Amerika bij Hivos was ik ook al actief op mensenrechten, waaronder die van LHBTIQ+ personen. Mijn bestuurlijke ervaring bij andere organisaties kan ik hier direct inzetten, en zo bijdragen aan de langetermijnontwikkeling van COC. Fantastisch is dat.'
'Het verbreden van het draagvlak voor onze ambities is een van mijn hoogste prioriteiten. Nogmaals, we leven in zorgelijke tijden, daar zijn we het met elkaar wel over eens. Kijk alleen maar naar de regering Trump en de gevolgen van hun beleid voor de LHBTIQ+ gemeenschap in de Verenigde Staten. Moedeloos worden is voor mij geen optie. Ik ben een positief mens. Ik zie meer kansen dan bezwaren. Als je opgeeft dan word je echt moedeloos.'

Sterke en veelkleurige gemeenschap
'De statistieken spreken voor zich, en zijn best bemoedigend. Bijna 90% van de Nederlandse bevolking staat achter de regenbooggemeenschap. De groep die intolerant is, is niet groter dan 5 à 10 procent. Ze zijn wel heel luid en krijgen veel ruimte. Dat is lastig. Het kabinet-Schoof heeft daar te weinig mee gedaan. We willen dat het nieuwe kabinet aan de slag gaat met ons Regenboogakkoord, waarin we afspraken maakten met politieke partijen over wetten en beleid voor de komende jaren. En er is al goed nieuws: de Tweede Kamer nam op 16 juni het wetsvoorstel aan tot strafbaarstelling van conversiehandelingen (zogenaamde 'LHBTIQ+ genezing'). Daar hebben we als COC bijna 15 jaar voor gestreden, het was een van de beloften uit ons Regenboogakkoord. Als COC houden we continue de vinger aan de pols, zodat ook de andere beloften worden uitgevoerd. Dat we met een grote groep zijn, maakt verschil. In je protest sta je niet alleen. Je bent ergens onderdeel van, je staat er niet alleen voor, zo houd je de moed erin. We zijn een sterke en veelkleurige gemeenschap, die in de haarvaten van de Nederlandse samenleving zit, en impact heeft op nationaal en internationaal niveau. Als we onze gemeenschap samen mobiliseren, komen we vooruit. Daarvoor kom je je bed uit.'

LHBTIQ+ kwesties op de agenda
'Even ter herinnering: bij ons Regenboogdebat waren vertegenwoordigers van zeven politieke partijen aanwezig. De verkiezingsuitslag en de formatie waren gunstig, in de zin dat de punten van ons Regenboogakkoord onderdeel werden van het regeerakkoord van het nieuwe kabinet. Dan heb je het nog over papier. Het moet daadwerkelijk tot uitvoering komen, en daar zetten wij ons dagelijks voor in. De verbeterde transgenderwet is door het vorige kabinet ingetrokken. Samen met de collega's van Transgender Netwerk zijn we in gesprek met vertegenwoordigers in de nieuwe Tweede Kamer en de regering, om te zorgen dat die wet opnieuw wordt ingediend. Daar is nu een meerderheid voor.'
'De regionale COC's brachten de belangen van de regenbooggemeenschap lokaal onder de aandacht bij de gemeenteverkiezingen van afgelopen maart. Op een positieve manier, zo van: samen kunnen we iets betekenen. Zo hebben ze in maar liefst 119 gemeenten lokale Regenboogakkoorden weten te sluiten. Een prachtige prestatie. En daardoor komen LHBTIQ+ kwesties op de agenda van gemeenten en lokale politieke partijen. Helaas neemt het aantal meldingen van discriminatie en geweld tegen onze gemeenschap en andere minderheden fors toe. Niet alleen bij lokale COC-verenigingen, maar ook bij de politie en op nationaal niveau is daar nu steeds meer aandacht voor. Er vinden gesprekken over veiligheid plaats met plaatselijke en landelijke politici.'

Buiten eigen bubbel
'Maar er is meer dan het aanspreken van de politiek en mobilisatie van onze eigen gemeenschap. Je moet ook steeds de issues onder de aandacht brengen bij bondgenoten van de gemeenschap, zodat je zichtbaarder en sterker wordt en blijft. Het Europese bedrijfsleven staat onder internationale druk als het gaat om hun diversiteitsbeleid. De Amerikanen eisen van handelspartners dat ze afzien van actief beleid om mensen te laten meedraaien ongeacht seksuele oriëntatie, genderidentiteit, leeftijd, culturele achtergrond en beperking. Wij kunnen bedrijven de hand reiken, ze ideeën geven hoe ze in een veranderde context toch kunnen blijven inzetten op diversiteit. Niet alleen met Pride, maar door het hele jaar heen. Daar dragen we als COC suggesties voor aan. Door samen te werken met bondgenoten kun je een negatieve beweging omzetten in een positieve beweging. Nieuwe bondgenoten maken en activeren is belangrijk, want in je eigen bubbel blijven is een risico. Zeker in deze tijden. Buiten de bubbel treden dus, niet alleen rond verkiezingstijd maar ook erbuiten. Open gesprekken aangaan, luisteren naar wat anderen zeggen. Het moet duidelijk worden dat we als beweging geen bedreiging vormen of belangen schaden, maar dat we samen, in al onze diversiteit, de samenleving verrijken.'

Haarvaten van COC
'Dan zijn er de geldkwesties. Een paar maanden geleden luidde de voorzitter van COC Limburg de noodklok. Ze zouden aanzienlijk minder gemeentelijke subsidie krijgen. En dat in tijden waarin er groeiende zorgen zijn over de veiligheid van LHBTIQ+ personen. Ze hebben er nogal wat reuring aan gegeven en lokale media pakten het op. De overheid ging er meteen mee aan de slag. Die signaalwerking was mooi om te zien. Samen kunnen we echt het verschil maken.'
'Ik maakte in mijn eerste voorzittersjaar een rondje langs de meeste COC-verenigingen in het land, van Amsterdam tot Zeeland. Ze zijn de haarvaten van COC, en onderling enorm verschillend. In meer regio's zie je dat de financiering onder druk staat. Regionale COC's hebben daar last van, al wisselt dat wel per regio. Er zijn maar liefst 1500 vrijwilligers actief voor COC. Als steun deels wegvalt, moet je op zoek naar andere financieringsbronnen. Het is mooi om te zien hoe creatief regionale COC's daarmee omgaan. Dingen kunnen bijvoorbeeld ook in natura geregeld worden. Zo kunnen bedrijven gratis vergaderruimten en lunches beschikbaar stellen. De gemeente Arnhem regelde zelfs de raadzaal en een buffet voor een coming in bijeenkomst. Een prima bijdrage.' 

Internationale beweging
'Bij het landelijke COC zijn inkomsten natuurlijk ook cruciaal. Geld komt van de leden en andere bijdragen zoals donaties, legaten, sponsoring van bedrijven en lokale instellingen en subsidies. Ons internationale werk is nog een verhaal apart. Dat is met name gericht op voor LHBTIQ+ers onveilige landen. Overheidssteun daarvoor werd gekort door de vorige regering.'
'We blijven als COC, naast ons nationale werk, vol inzetten op steun aan de internationale beweging. We zijn actief in ruim dertig landen in Afrika en Azië en steunen daar bijna driehonderd organisaties. Het gaat vaak om landen waar homoseksualiteit strafbaar is. Samen met de lokale beweging is het ons bijvoorbeeld gelukt om een einde te maken aan strafbaarheid in landen als Botswana, Bhutan en Roemenië. We zorgen dat mensen die in gevaar zijn kunnen onderduiken en juridische hulp krijgen. Ook werken we met lokale activisten aan een sterkere beweging die kan opkomen voor hun mensenrechten en belangen. We zetten ons er vol voor in dat de belangrijke ondersteuning vanuit Nederland, ondanks de kortingen door het vorige kabinet, toch door kan gaan.'

Tachtigjarig bestaan
'In december bestaat COC tachtig jaar. Wij zijn de oudste LHBTIQ+ beweging ter wereld. Dat gaan we dit jaar volop vieren. We roepen mensen op om de strijd te steunen, zodat we ons werk kunnen voortzetten, regionaal, nationaal en internationaal. Door lid of donateur te worden of vrijwilligerswerk te doen, bijvoorbeeld. Eigenlijk zou iedereen van de gemeenschap lid van COC moeten worden. Want wat is er al niet bereikt voor ons allemaal? Van een einde aan strafbaarheid tot verankering van onze rechten in de Grondwet. Dat is dus een missie: zorgen dat er weer meer mensen lid worden, buiten de usual suspects. We moeten daarover het gesprek aangaan. Hoeveel homoseksuele mannen in Amsterdam-Zuid zijn géén lid van COC, om maar eens iets te noemen? Ik hoor nog vaak: 'Ik wist niet dat je lid kon worden.' Dat kan dus wel. Gewoon doen! Dan kan COC haar werk doen, voor ons allemaal.'

Belangstelling om COC te steunen? Hier vind je meer info over hoe je mee kunt doen.

*

Blijf op de hoogte: