'Al jaren gaat mijn vriendin met haar kinderen (uit een eerder huwelijk) op vakantie. Ik ga dan nooit mee. Ze vraagt altijd wel of ik meekom, maar ik heb er geen zin in. Niks mis met de kinderen, maar ik zie ze weinig en heb nauwelijks iets met ze. Ze zijn de kinderen van mijn vriendin, punt. Voor mij is het prima zo, ik ben nu eenmaal niet van de kinderen. Mijn vriendin uiteraard wel en dat is ook prima. Vrijheid blijheid. Ik vermaak me wel als zij op stap is met ze. Tijdens een reisje naar elders of gewoon thuis.

Mijn vriendin heeft daar meer en meer moeite mee. De kinderen zijn onderdeel van wie zij is en daar kan ik niet voor blijven weglopen, vindt ze. Ze wil dat we meer gezamenlijk doen, niet alleen tijdens de vakantieperiode, maar sowieso, ook in weekenden. Zo geen zin in, het staat me tegen, dit forceren. Heb ik gezegd, maar mijn vriendin verandert niet van mening. Wat zou jij doen?'

Alsof ze niet bestaan
'De kinderen zijn geen verrassing toch? Als jij maar het halve leven van jouw vriendin wil, dan zou ik de hele situatie nog eens goed overdenken. Als je een relatie hebt met iemand die kinderen heeft, dan zul je daar een weg in moeten vinden. Als je blijft doen alsof ze niet bestaan, trek je op een dag aan het kortste eind. En terecht, vind ik. – Rina  

Is het een breekpunt?
'Oef, dat lijkt mij zo lastig. Zelf heb ik kinderen en ze horen echt bij mij en als ik ooit een andere partner krijg, zou ik willen dat die de moeite en tijd neemt om dat onderdeel van mij te leren kennen, en daar ook deel van te worden. Maar kennelijk is jouw partner daarover onduidelijk geweest aan het begin van jullie relatie, of gaandeweg van mening veranderd. Ik zou in een gesprek goed uitvragen of het voor haar een breekpunt is. Want uiteindelijk is het