Inclusieve diversiteit

Begin deze maand vierde ik vol goede moed het nieuwe jaar. De besmettingen lopen terug en het vaccin is er: reden genoeg voor een goed feestje. Hoe anders is dat aan het einde van januari. Als je zoals ik continu het nieuws ververst lijkt alle hoop vervlogen. Het is frustrerend, want het voelt alsof we met elkaar al zoveel doen om het virus in te dammen. Wat moeten we nog meer doen?

Afgelopen week stond in het nieuws dat studenten hun leven volgens nieuw onderzoek een dikke onvoldoende geven. Kan ik in komen. Vorig jaar april studeerde ik af en het vinden van een baan lijkt een utopie. Samen met mijn nog studerende vriendin en hond woon ik nog steeds in een klein studentenappartement zonder vooruitzicht op een 'normale' woning. Beginnen aan een volwassen leven, nieuwe mensen leren kennen, reizen; alle dingen die bij het leven van een twintiger horen gaat nu even niet. En daarbij de constante angst dat een familielid ziek wordt.

Wat in het onderzoek terugkwam was dat de studenten het missen om in het weekend een drankje te drinken met vrienden. 'Gezeik', dacht ik eerst. 'Mensen gaan dood, verliezen banen en kunnen hun gezin niet meer onderhouden en jullie zeuren over uitgaan'. Ik dacht er wat langer over na. Voor sommigen is het doen van een drankje veel meer dan alleen even dat drankje doen. Als tiener en begin twintiger ging ik bijna elke week wel naar iets 'gays'. Ik sloeg geen Pann feestje over en zat, ondanks de reistijd, elke vrijdagavond in het Utrechtse Bodytalk. Overal was het een warm welkom. Voor veel mensen om mij heen voelde het zelfs als thuiskomen. Thuis bij familie die hen wel accepteert zoals ze zijn.

En nu is het stil. Alle deuren zijn gesloten. Op sociale media zie ik dat er wordt geprobeerd om datzelfde community gevoel te bereiken. En ook ik vind het fijn om op YouTube of Instagram mensen te zien met wie ik mij kan identificeren. Het lijkt een redelijke vervanger voor de vaak hechte LHBT+ gemeenschap die we normaal buitenshuis hebben.

Via YouTube werd een video aanbevolen van Jade Fox. Beknopte conclusie: op sociale media heeft niet iedereen gelijke mogelijkheden om zichzelf te profileren. Als ik op internet zoek naar de bekendste vrouwen die op vrouwen vallen, die zichtbaar zijn op sociale media, zijn dat voornamelijk typisch feminiene, witte vrouwen. Je moet extra je best doen om iemand van kleur te vinden. Hoe zonde is het dat we via sociale media kanalen verbonden zijn met de hele wereld, maar we maar een klein deel van alle verhalen uit de wereld voorgeschoteld krijgen.

Het is belangrijk dat iedereen zijn eigen zegje kan doen. Het is niet aan mij om te vertellen hoe lastig het kan zijn als gekleurde queer vrouw. Net als dat ik niet zou willen dat een homoman vertelt over mijn positie in de maatschappij als vrouw die op vrouwen valt. Maar, we moeten ons wel bewust zijn van onze bevoorrechte positie en een podium bieden aan anderen om hun verhaal te vertellen. Het is toch zonde dat we om ons heen om inclusiviteit vragen, maar niet binnen onze gemeenschap kijken of daar wel genoeg inclusiviteit is.

Want laten we eerlijk zijn, het is niets nieuws binnen de LHBT+ gemeenschap. De roep om meer diversiteit wordt al jaren steeds harder. Soms voelt het alsof wij als minderheid nog meer op elkaars kop willen gaan staan zodat we zelf maar niet de laagste zijn. De LHBT+ gemeenschap voelt voor steeds meer mensen als één van de minst diverse en exclusieve gemeenschappen.

Elke gaypride stoort het me weer. Of ik nou in Belfast, in Keulen of in Amsterdam ben. Wagen na wagen of boot na boot zie je langskomen met bijna alleen maar witte homomannen. Ook binnen de LHBT+ gemeenschap zijn er verschillende mate van privilege en wij vrouwen staan zeker niet bovenaan. Worden de verhalen van steeds dezelfde mensen niet saai? Ik hoop dat de gesprekken rondom Black Lives Matters ons afgelopen zomer iets hebben geleerd.

We zijn er nog lang niet wat betreft Corona en het is belangrijk dat we er voor elkaar zijn. Dit is de perfecte tijd om tot nieuwe inzichten te komen. Deel je podium op sociale media of geef het stokje door. Want juist nu we het huis nauwelijks uitgaan is het belangrijk dat we uit die sociale bubbel komen en ons openstellen voor de verhalen die we minder vaak horen. Die lockdown duurt nog wel even, genoeg tijd dus.   

*

Stefanie van Wijk is journaliste en woont samen met haar vriendin en Golden Retriever in Overijssel. Naast schrijven is het maken van documentaires (zoals Unapologetically Us) haar passie.

 

Blijf op de hoogte!

 

Reacties

Log in om reacties te lezen en zelf te reageren.

Recent nieuws:

Liefde na tegenslag

Roze Filmdagen 2021: Een altijd verrassend en kwalitatief goed aanbod van LGBTQ-films, online dit jaar, van 11 t/m 21 maart. Bekijk alvast tips & trailers!

Lees verder

Habibi

Verhalen van 10 LGBT-personen in de moslimgemeenschap: 'De mannen en vrouwen in dit boek zijn vooral op zoek naar liefde; naar iemand die ze habibi – mijn liefje – kunnen noemen.'

Lees verder

Horoscoop maart 2021

Je ex zal je uit onverwachte hoek confronteren met wat voorbij is, wat is haar boodschap? Het verleden hoeft zich niet te herhalen en de lente komt eraan. Wat staat jou te wachten?

Lees verder
Meer nieuws & achtergronden