Begin deze maand vierde ik vol goede moed het nieuwe jaar. De besmettingen lopen terug en het vaccin is er: reden genoeg voor een goed feestje. Hoe anders is dat aan het einde van januari. Als je zoals ik continu het nieuws ververst lijkt alle hoop vervlogen. Het is frustrerend, want het voelt alsof we met elkaar al zoveel doen om het virus in te dammen. Wat moeten we nog meer doen?

Afgelopen week stond in het nieuws dat studenten hun leven volgens nieuw onderzoek een dikke onvoldoende geven. Kan ik in komen. Vorig jaar april studeerde ik af en het vinden van een baan lijkt een utopie. Samen met mijn nog studerende vriendin en hond woon ik nog steeds in een klein studentenappartement zonder vooruitzicht op een 'normale' woning. Beginnen aan een volwassen leven, nieuwe mensen leren kennen, reizen; alle dingen die bij het leven van een twintiger horen gaat nu even niet. En daarbij de constante angst dat een familielid ziek wordt.

Wat in het onderzoek terugkwam was dat de studenten het missen om in het weekend een drankje te drinken met vrienden. 'Gezeik', dacht ik eerst. 'Mensen gaan dood, verliezen banen en kunnen hun gezin niet meer onderhouden