Vroeger was ik fan van Baby Spice. De 'blonde' van The Spice Girls. Als vijfjarige draaide ik het cassettebandje 'Spice' grijs, deed ik hun danspasjes na voor de spiegel en ging mijn verjaardagsgeld op aan spiegels, armbanden en zelfs portemonnees met hun bandlogo. Ik was te klein om te begrijpen waar de nummers over gingen. De liedjes klonken gewoon leuk, ze dansten mooi en ik kon me met één van de leden identificeren. Al was het alleen maar omdat we dezelfde haarkleur hebben.

Het wordt steeds belangrijker dat kinderen zich met iemand kunnen identificeren in de media. Ik ben blij dat mijn toekomstige kinderen opgroeien in een wereld die stappen maakt in het tonen van diversiteit. Zelfs Pixar/Disney wordt steeds inclusiever. Qua afkomst en etniciteit, maar ook qua seksuele oriëntatie. Vorig jaar kwam Out uit. Een film over twee mannen in een relatie waarvan er één het moeilijk vindt om het zijn ouders te vertellen. Gejankt heb ik. Niet eens omdat het herkenbaar is, maar omdat ik weet dat het dat voor anderen is. Het is voor kinderen