Met kaas en worst op tafel en een cola in de hand keek ik vroeger naar oude familievideo's. De hele familie werd ervoor uitgenodigd. Midden in de kamer stond de beamer, de rolluiken waren dicht en de video's zag je op een groot scherm voor het raam. Verjaardagen, vakanties en huwelijken; van alles kwam voorbij. Er werd hard gelachen als een oom met een slok teveel een raar dansje deed. Maar voor je het wist was je zelf aan de beurt. Zag je jezelf als tweejarige een ei met schil en al opeten. Of kwam een woede uitbarsting als zesjarige vol in beeld.

Leuk voor de familie. Niet voor daarbuiten. Gelukkig hoef ik mij daar niet druk om te maken. De video's liggen in een kast bij mijn ouders. Voor kinderen die nu opgroeien is dat anders. Hun familievideo's vindt je met één muisklik online. Jonge ouders op sociale media plaatsen bijna dagelijks foto's en video's van hun kinderen, soms zelfs met een open account. En soms met de bedoeling om meer en meer volgers te krijgen. Die laatste groep zie ik steeds vaker.

Familievloggers worden ze genoemd. Op YouTube een populaire categorie bij niet alleen andere ouders maar ook bij kinderen. Ik heb er niet zoveel mee. Vind het nogal ongemakkelijk om als een soort vlieg op de muur iemands leven te