'Ik zal de laatste zijn om te ontkennen dat ik het afgelopen jaar flink ben aangekomen. Twintig kilo telde ik er maar liefst bij. Zeker is dat ik een emotie-eter ben. Er zijn wat heftige dingen gebeurd in de familie en het verdriet daarover eet ik duidelijk weg. In het geniep wel te verstaan. Mijn vriendin wist er niets van tot ik er niet meer omheen kon.

Het deed haar pijn dat ik niet open ben geweest hierover. Ze vindt het een soort bedrog. Dat kan ik wel begrijpen, maar eigenlijk speelt haar houding ook een rol. Ze is een sportief type dat zulk eetgedrag absoluut afkeurt en die extra kilo's ook. Ze zegt het niet met zoveel woorden naar mij toe, maar ik ken haar langer dan vandaag. Ik weet hoe ze over anderen denkt die zo aankomen. Ik ben als de dood dat ze me dumpt om mijn gewicht. Die angst helpt weer niet om minder te snaaien, integendeel. Wat zou jij doen?'

Ga in therapie
'Als ik het zo lees ben jij negatiever over je vriendin dan zij over jou. Haar reactie was helemaal niet gericht op je toegenomen gewicht maar op jullie relatie. Dat zou ik als een enorm pluspunt zien. Ik zou in therapie gaan als ik jou was. Dan ga je op een gezondere manier bezig met de trauma's die je opgelopen hebt. Met de verwerking ervan zal je zeker minder behoefte krijgen aan snaaien. Wellicht is het ook goed als je partner (deels) bij de therapie is. Mocht ze inderdaad toch snel oordelen over veeleters, dan leert ze inzien waarom mensen soms doen wat ze doen en dat het niet altijd zo makkelijk is om bepaald gedrag te veranderen.' - Jos

Wees vanaf nu open
'Je zou ook kunnen zeggen dat je vriendin je onvoldoende gesteund heeft in moeilijke tijden. Ze heeft in ieder geval niet de moeite genomen om je goed in de gaten te