We spreken Ties de Bresser, auteur van het boek De dans van angst en verlangen. Het in 2022 uitgegeven boek vertelt het verhaal van hem en zijn transitie. Ties is een jongen geboren in een meisjeslichaam. Na een transitie, die niet alleen lichamelijk maar ook mentaal zeer zwaar is, is Ties zover om zijn verhaal te delen.

Ik kom met Ties in contact via de LHBTIQ+ vriendelijke sportschool Tijgertje en hij vertelt ons graag over zijn boek. Bij voorkeur real life, dat gebeurt eigenlijk sinds covid steeds minder, en dat voelt goed dus ik nodig hem thuis uit.

Bij binnenkomst staat er een stoere man voor mijn neus: in motorpak en met een stoppelbaard. Op zijn gezicht een warme glimlach en ik voel dat hij anders is. Niet zozeer omdat hij iemand is die een transitie heeft doorlopen. Maar hij is anders met contact maken, hij maakt op een manier contact die ik vooral zie bij hooggevoelige mensen: bewust, waarbij je echt gezien wordt.

Ik vraag Ties wat hij heeft met schrijven. Hij vertelt dat hij altijd al aan het schrijven van een boek dacht,  maar steeds met het gevoel dat hij dat helemaal niet kon. Op een gegeven moment begon hij toch gewoon, met als uiteindelijk resultaat dus dit boek. En het leuke is, vertelt Ties, dat zijn zus al heel lang kinderboekenschrijver is. Het zit blijkbaar toch ergens in de genen.

Ties vertelt dat hij een boodschap heeft te verkondigen. Iets wat hij in het verhaal over zijn coming out en in zijn boek verder toelicht.

De jeugd van Ties is een aaneenschakeling van nare gebeurtenissen. Het is bijna vreemd dat hij hier bij mij aan tafel zo gelukkig kijkt, maar tegelijkertijd is het mooi. Hij is een toonbeeld van iemand die ondanks de shit in het verleden zichzelf omhoog heeft gebracht.

Ties: 'Eigenlijk speelt die genderincongruentie, zo noemen we het tegenwoordig, al vanaf mijn vroegste jeugd. Zonder dat ik er woorden aan kon geven. Ik was zelf gewoon echt een rouwdouwer. Ik kwam het vieste thuis en ik stond altijd en eeuwig te voetballen. De jongens uit de buurt haalden mij op om mee te spelen. Dat was toen heel bijzonder. Ik werd vanaf mijn zevende gepest op school en op een gegeven moment nam het pesten toe, niet alleen verbaal maar ook fysiek. Op mijn 11^e werd ik door een klasgenoot aangerand. Aangerand om te bewijzen dat ik geen jongen was. Terwijl ik daar nooit iets over gezegd had. Ze zagen het aan mijn gedrag. Ze zagen het in mijn ogen.'

En hier bleef het niet bij. Op zijn dertiende werd hij nog een keer aangerand. Zijn zusje en een vriendinnetje waren in de buurt en zagen het, maar konden niks doen. Ze waren twee jaar jonger. Ties: 'Mijn zusje heeft het thuis moeten vertellen, want ik kon het niet meer, ik zat volledig op slot.' De eerste