Ze werd er geboren maar weet er niks meer van; toen ze met haar ouders verhuisden van New York naar Amsterdam was zij pas twee jaar oud. Vlak na haar 31^ste verjaardag verliet haar vriendin haar voor een ander, volkomen onverwacht. Het was de hoogste tijd voor een nieuw begin en Frances vertrok, terug naar haar 'roots' in The City That Never Sleeps. Deel 3.

Het vorige deel lees je hier.

Lisa woonde aan het einde van de gang in een hoekappartement. Het was een stuk groter dan mijn twee kamertjes en ze woonde er met haar hond Oscar, een soort jachthond-herder mix. Het was een prachtig beest en we konden het meteen goed met elkaar vinden. Toen Lisa in de keuken iets te drinken inschonk, sprong hij naast me op de bank. 'Mag dit?' vroeg ik haar verontschuldigend toen ze weer binnenkwam. 'Van mij wel, als jij het niet vervelend vindt.' En dat vond ik zeker niet, ik was allang blij met deze nieuwe vriend. Lisa leek me ook erg aardig. Een beetje een druk type, iemand die in een datingprofiel zou zetten dat ze 'lekker spontaan' is. Het was fijn om wat aanspraak te hebben. Lisa wist veel over de buurt en over ons gebouw.

'Joseph werkt hier al sinds mensenheugenis,' vertelde ze over de portier. 'Toen je tante Willy was gevallen, was hij dagen van slag. Hij kent iedereen, zorgt ervoor dat alles altijd werkt, dat pakketjes bij de juiste mensen terecht komen. Laatst was er een sleutel afgebroken, beneden in de deur naar de fietsen, bij de bergingen. Diezelfde avond had hij al een slotenmaker geregeld die de boel weer heeft gerepareerd. En hij is ook zo aardig en geïnteresseerd. Ik zorg ervoor dat ik wekelijks even tijd maak voor een praatje. Moet je ook doen, zal hij echt leuk vinden.' Mijn brein was blijven hangen bij de onthulling over de bergingen. 'Zijn die er ook? Ook voor mij?' 'Natuurlijk! Elk appartement heeft een eigen bergruimte in de kelder. Heb je die nog niet gezien?' Obviously not, dacht ik. 'Nee, ik had geen idee. Ik heb wel de wasmachines gevonden.' Lisa sprong op. Kom, ik laat ze je zien. Heb je de sleutel?'

In het kleine keukenlaatje had ik wel wat sleutels zien liggen, samen met allerlei ander ondefinieerbaar spul. Lisa wilde een rondleiding door het appartement en ze vroeg om het nummer van Mona want ze