'Voor mij hoeft het allemaal niet, al die heisa, pontificale prides, docu's en tv-programma's over niet-hetero zijn. Iedereen is toch wie hij of zij is, we hoeven er niet steeds zoveel nadruk op te leggen. Dat roept alleen maar vervelende reacties op. Dat dacht ik eerst. Maar na een goed gesprek met een vriendin, denk ik daar nu toch anders over.'

'Het begon deze zomer, toen er op Facebook door een paar kranten artikelen gedeeld werden van of over iemand die niet-hetero was. De reacties eronder, van mensen die het artikel vast niet eens hadden gelezen, waren tenenkrommend. Zo vals naar de hele LHBTIQ-gemeenschap, je zal als jonge, onzekere homo of lesbo dat soort teksten lezen. Dan denk je wel drie keer extra na voordat je uit de kast komt. Maar toch, ik vond dat die mensen ergens wel een punt hadden, met hun opmerkingen dat die hele 'regenboogzooi' ze door de strot werd geduwd. Het was overal de hele tijd maar Pride en het ging er ook steeds maar over. Dat mensen dan gaan roepen dat het genoeg is geweest snapte ik wel. Een soort van.' 

Er is veel te zeggen over labels en hokjes: waar pas je in, waar hoor je bij? Hoe wenselijk is het, wel of niet, dat iedereen een eigen letter en een eigen vlag heeft, een eigen boot tijdens Pride? Deze zomer praat ik met verschillende mensen uit de LHBTIQ+ community, over hun ideeën en gevoelens bij de labels en letterreeks, en vooral over wat het voor hen persoonlijk betekent. Wil je ook jouw verhaal delen? Mail naar rosalie@zijaanzij.nl

'Op een avond, we zaten op mijn dakterras, had ik het erover met een vriendin. Zij gaat altijd naar Prides, tegenwoordig naar meerdere, in alle grote steden. Ze heeft dit jaar ook meegelopen met een optocht ergens. Ze vroeg me waarom ik nooit ga. Ik probeerde uit te leggen dat ik ten eerste niet zo van mensenmassa's hou, maar ten tweede ook ongemakkelijk wordt van dat opdringerige gedoe. Ik vertelde haar van de