Janneke Bosman is personal coach in geaardheid en coming-out, daarnaast begeleidt zij in thema's zoals carrière en burn-out, liefde & relatie, en eetproblematiek. Zij schreef eerder het boek Van Boulimia naar Coming-Out. Meer informatie: www.jannekebosman.nl

Janneke deelt met ons het wel en wee van haar roze gezin. Samen met haar vriendin en hun twee kinderen maakt ze van alles mee, ook op het gebied van gay.

Hoe werkt dat nu, zo'n roze gezin? Da's inmiddels toch eigenlijk gewoon hetzelfde als ieder ander gezin? Want tegenwoordig is een 'normaal' gezin eerder uitzondering dan regel, met alle vormen van ouderschap en samenwonen die we nu kennen. Natuurlijk is een roze gezin ook helemaal hetzelfde! En ergens juist ook weer helemaal niet. Want als je erin duikt, dan zie je tal van situaties die toch nét even helemaal anders zijn…

Een tijdje terug was ik op een reünie met oud-collega's. Ik was gezellig aan het kletsen met een van hen, en we hadden het over ons kroost. Bij hem waren zijn kinderen alweer wat ouder. Hij gaf me het advies mee: 'Schrijf de leuke en grappige dingen die ze zeggen op.' Toevallig deed ik dat al een tijdje, al ben ik gegarandeerd ook een hoop vergeten. De vergeetachtigheid na een bevalling (of twee) wordt ook wel zwangerschapsdementie genoemd en is meestal na een jaar verdwenen. Nou, ik vraag me nog steeds af wanneer mijn geheugen weer terugkomt. Een andere moeder fluisterde me laatst toe: 'Dat geheugen komt nooit meer helemaal terug.' Daar kan ik me helaas nu nog steeds helemaal in vinden. Dus ik schrijf zoveel mogelijk grappige dingen op die onze kinderen vertellen.

'Billenballen', enig idee wat dat zijn? Bitterballen. Ons dochtertje is er dol op. Vegetarisch natuurlijk. Nu herinner ik haar af en toe aan dat woord en vindt ze het ook heel schattig van zichzelf. 'Hoe noemde ik dat ook alweer mam?' Soms hoor ik zulke grappige woorden van mijn kroost dat ik bij mezelf denk: nee, ik ga ze het echte woord niet vertellen. Ik kan dit niet corrigeren. Dit is te schattig.

Een tijd terug zaten we een poosje in het huis van mijn ouders. Een huis met een lekker grote tuin in het zuiden van het land. Zij waren op vakantie, dus wij zagen onze kans schoon om ons kleine tuintje in de Randstad even achter ons te laten. Eenmaal daar ging ik met de oudste op pad met de fiets. Zij zat bij mij achterop. We fietsen op een gegeven moment langs een prachtig groot huis. Mijn blik bleef erop hangen. Het leek wel een monumentaal pand, of misschien wel bijna een kasteel. Dat huis was me nog nooit eerder opgevallen daar, ik bekeek het eens goed. Ik dacht, dat moet wel