Afscheid

De vrouw op de brug.

Mel, de vrouw van het schoolplein, getrouwd, net als ik. Een man en kinderen. Mel die me vertelde dat ze soms met vrouwen was. Die in mijn oor fluisterde dat ze een minnaar wilde. Mel die me in verwarring bracht.

Toen ik haar vertelde wat ik voelde, nam ze mijn gezicht in haar handen en kuste me. Haar lippen. Er wakkerde iets in een adembenemende snelheid aan. Bij mij, bij haar. Er was geen houden meer aan. De brieven die volgden. De liefde. Het drama. Mijn hart dat dubbel brak. Gehavend wist ik na precies een jaar aan het slagveld te ontsnappen en me te redden uit het drijfzand waar ik tot aan mijn nek in zat.

En ik ging op zoek naar het pad dat me naar de brug zou leiden waar Judith met haar boeken zat.

Hier lees je dit vervolgverhaal vanaf het begin!

 

16. Afscheid

Met een bonkend hoofd werd ik wakker. Ik opende mijn ogen, maar kneep ze meteen weer dicht tegen het felle licht. Ik hoorde Mel in de badkamer. Ze stond onder de douche en zong een nummer van Joni Mitchel, een van haar favorieten. Ze hield van zingen. Ik was wel eens bij een optreden van haar geweest waar ze volstrekt relaxed op het podium stond. Tijdens het zingen had ze me aangekeken alsof ze van me hield. Dat was nog voordat ik doorhad dat ik meer voor haar voelde dan alleen vriendschap en ik dacht ze achter míj aan zat.

Ik hoorde dat de douchekraan werd dichtgedraaid. De deur van de cabine werd opengeschoven en Mel kwam de kamer in. Met haar natte voeten op het tapijt. Ze droogde haar haren met een handdoek terwijl ze naakt naar het raam liep.

'Het wordt een mooie dag,' zei ze, alsof we elke dag zo samen wakker werden. Ik bromde wat en draaide me naar haar om. Mel stond met haar rug naar me toe. Ik zag de kuiltjes boven haar billen. Ik zag hoe egaal bruin haar lichaam was. Een paar waterdruppels schitterden op haar schouders. Ze zette de waterkoker aan die op het bureau stond.

'Wil je ook koffie?' vroeg ze me terwijl ze een zakje oploskoffie openmaakte.

Ik gaapte en zei dat ik dat graag wilde. Ze keek even om en glimlachte naar me.

'Kom eens,' zei ik tegen haar en ik stak mijn hand uit. Ik wilde haar kussen, strelen, haar buik, haar borsten.

'Ik moet zo weg,' zei ze. Het water begon te koken. Mel pakte de kopjes en maakte de koffie. Ik kwam overeind en schudde mijn kussen op. Ik klopte op de dekens.

'Heel even,' bedelde ik.

Mel gaf me een beker hete koffie en een kus in de lucht. Haar koffie liet ze nog even staan. 'Kijk maar naar me,' zei ze terwijl ze haar kleding pakte die ze al op haar stoel had klaar gelegd.

Lees meer

Reacties

Log in om reacties te lezen en zelf te reageren.

Recent nieuws:

Kortsluiting

Ze streelde de krassen op mijn armen, die ze met haar nagels had gemaakt. Ze stond naast me en had haar kleren alweer aan. 'Ik moet gaan.' | De vrouw op de brug, deel 30

Lees verder

Docu: Dubbele strijd

VICE Benelux volgt Naomie Pieter terwijl zij Black Pride organiseert en ondertussen vecht voor een plek in de queerbeweging en in de Black Lives Matter-movement.

Lees verder

Ik wil geen kinderen

'Het lijkt mij verstandiger dat we kritisch zijn op mensen die de volgende generatie op de wereld gaan zetten dan op mensen die ervoor kiezen daar niet aan mee te doen.'

Lees verder
Meer nieuws & achtergronden