Verfrissend

De afgelopen jaren keek ik ontzettend uit naar 2020. Een heel feestelijk jaar moest het worden. Met een regenboograndje. Ik kwam namelijk tien jaar geleden uit de kast. Die zin krijg ik trouwens nauwelijks mijn mond uit, want bah wat klinkt dat toch lelijk. Het voelt meteen of er een stempel op je gedrukt wordt met 'je bent anders'. En dat gevoel kon ik in mijn tienerjaren ook maar moeilijk van me af gooien. Dan liep ik de bus in om naar school te gaan en had ik het idee dat alle meisjes bang waren dat ik naast ze zou gaan zitten. Ik voelde me als een soort roofdier die heteromeisjes wilde overhalen het een keer met een meisje te proberen. Maar het zat allemaal in mij hoofd, want iedereen om mij heen reageerde positief toen ik ze vertelde dat ik ook op meisjes viel en niemand kwam met dezelfde rare gedachtekronkel als ik. En toch lukte het lange tijd niet om dat stigma uit mijn hoofd te zetten.

Aan het begin van deze maand kwam de film Happiest Season uit. En terwijl ik me in die film stortte, wist ik opeens waar dat gevoel van mij vandaan kwam. Als 16-jarige zocht ik tien jaar geleden naar iets van representatie. Een karakter waarin ik mijzelf een beetje zag. Maar bijna alles om me heen had dezelfde verhaallijn. Heteroseksuele vrouw komt in contact met een lesbienne die haar wereld op zijn kop zet en voor wie ze uiteindelijk haar vriend verlaat. Imagine me and you, Kiss me, I can't think straight, Disobedience en natuurlijk Below her Mouth. Het voelt een beetje heteronormatief. Een zelfverzekerd karakter dat een onzeker karakter wel even laat zien hoe alles werkt. Dat jachtinstinct, wat zo typerend is voor hoe wij vaak naar mannen kijken, lijkt ook bij lesbische karakters in televisie en film een must.

Juist bij het kijken van Happiest Season werd me dit duidelijk. Je mag gerust zeuren over het einde, maar zeuren over dat het een typische lesbische film is mag je niet. De manier waarop de film het uit de kast komen op één lijn zet met het vertellen van andere zaken die je liever voor jezelf houdt of waarvoor je je schaamt, is verfrissend. We hebben allemaal wel iets wat ons anders maakt dan de gemiddelde persoon of wat ons zelfs op een bepaalde manier buiten de maatschappij zet. Ik vraag me af of ik die diepgewortelde homofobie had gehad als er meer van zulke films waren geweest toen ik uit de kast kwam.

Hetzelfde dacht ik bij het kijken van The Prom. Een over de top musicalfilm van Netflix. Het verhaal is zo vol glitter en glamour dat je bijna denkt dat Gerard Joling hem geregisseerd heeft. Het musicalwereldje lijkt immers toch ook vaak het domein van de homoseksuele man. Dat nu een jonge, introverte lesbienne centraal staat laat aan jonge vrouwen die uit de kast komen nog meer zien dat je je met een bepaalde seksualiteit niet per se op een bepaalde manier hoeft te gedragen. Zoveel kleur er in de regenboog zit, zoveel kleur en diversiteit zit er binnen elke seksualiteit.

*

Stefanie van Wijk is journaliste en woont samen met haar vriendin en Golden Retriever in Overijssel. Naast schrijven is het maken van documentaires (zoals Unapologetically Us) haar passie.

 

 

The Prom (lees hier meer en bekijk de trailer!) is te zien op Netflix.

Happiest Season (lees hier meer) is te bekijken via Pathe Thuis.

 

 

blijf op de hoogte!

 

 

Reacties

Log in om reacties te lezen en zelf te reageren.

Recent nieuws:

Hoop, ruzie en verlies

'Zij wist wanneer we moesten stoppen, dat talent heb ik nooit gehad.' Dorine (31) is verslaafd aan gokken, verloor haar vriendin en zit tot haar nek in de schulden.

Lees verder

'Damespaden déden iets'

Lesbiennes die zich zichtbaar, met regenboogveters en al, in de openlucht begaven… Er kwamen vaak heftige reacties op de aankondiging van een nieuw Damespad. Rita Zwaan blikt terug.

Lees verder

Boek & Borrel

Welk boek heeft een onuitwisbare indruk op je gemaakt? Welk boek sleepte je vroeger mee in je tas? En wat heeft dit boek betekend in je leven? In gesprek met… Claudia van der Werf.

Lees verder
Meer nieuws & achtergronden