Taboe: In deze rubriek biechten lezers anoniem over schaamtevolle zaken, stiekeme verlangens, begane misstappen en ervaringen die het daglicht nauwelijks kunnen verdragen. Wil jij ook je hart luchten? Mail naar rosalie@zijaanzij.nl

'Ik schaam me echt dood soms. Dat doe je toch niet? Mijn vriendin is een jatter, een pikkedief. Voor de kick, voor de lol, vanuit een trauma... Het zal allemaal wel, maar ik vind het echt niet kunnen.

Volgens mij doet ze het al sinds ze kind is, maar ik zag het voor het eerst voor mijn neus gebeuren tijdens onze derde date, nu twee jaar geleden. We hadden heerlijk gegeten in een restaurant waar we allebei eigenlijk geen budget voor hadden, maar omdat we, zo bleek later, indruk op elkaar wilden maken hebben we er toch uitgebreid getafeld. Bij kaarslicht, in zo'n privé houten alkoof, het was gezellig, leuk en romantisch. Toen het toetje bijna op was, zei ze: 'We moeten een aandenken hebben!' en zonder pardon verdween de peper- en zoutmolen in haar tas. Zo'n 2-in1 elektrisch ding, heel hip en vast duur. Ik mompelde nog 'nee joh', over mijn schouder kijkend of de ober het niet was opgevallen, maar zij vond het vooral grappig. 'Missen ze toch niet', zei ze. Maar ik had het schaamrood op de kaken toen we weggingen en durfde dat restaurant voortaan niet meer in. Toch probeerde ik er toen nog de romantiek van in te zien…

Je raadt het al, bij die ene keer bleef het niet. Ik betrap haar regelmatig op het weggappen van spullen die niet van haar zijn, van theelepeltjes tot servetten uit restaurants, een borrelglaasje uit een bar en een suikerpot bij de Starbucks. Toen we eens een weekendje