Tulpen, molens en kaas: van die typisch dingen die iemand uit het buitenland zeker over Nederland benoemt. Wat meer doorvragen en je hoort waarschijnlijk ook snel LHBT+ voorbij komen. 'We' waren de eerste, in april trouwens twintig jaar geleden, met het legaliseren van het 'homohuwelijk'. Ik word er toch ook een beetje verdrietig van. Kom op hé! Twintig jaar geleden pas!

Vergeleken met andere landen waren we vroeg. Toen ik en mijn buitenlandse vriendin bijna vijf jaar geleden een relatie kregen konden we in haar land niet trouwen. En dat is geen Aziatisch, Afrikaans of Zuid-Amerikaans land. Ze is Duits.

Er is in Nederland nog genoeg te doen wat betreft rechten, acceptatie en emancipatie van LHBT'ers maar we mogen soms best een beetje trots zijn op wat we al hebben bereikt. Vorige week heb ik alle partijprogramma's bekeken om een keuze te maken. Er is voor mij persoonlijk al veel in de politiek geregeld. Ik mag trouwen, hoef mijn eigen kinderen niet te adopteren en vanuit de overheid wordt discriminatie bestraft. Natuurlijk had mijn seksualiteit wel wat invloed, maar het was zeker niet het belangrijkste.

Een klein beetje trots op Nederland was ik ook toen ik deze maand hoorde dat er in september een speelfilm komt van het Nederlandse ANNE+: een dramaserie over een in Amsterdam wonende, lesbische twintiger. De