Wat een maand. Het lijkt in Nederland wat minder te spelen: Pride Month. Maar toch, wat een Pride Month. Het begon meteen goed. In de eerste week keek ik in één avond het tweede seizoen van Feel Good uit. In week twee kwam ik uit de kast. Weer. Om uit de kast te komen als lesbienne moest ik over veel drempels heen. Maar mij als eind-twintiger realiseren dat ik biseksueel ben was misschien nog wel lastiger.

Week drie stond in het teken van een Duitse serie Princess Charming. Mijn vriendin is Duits, we waren natuurlijk super enthousiast. Buiten A shot at love van de nu problematische Tila Tequila heb ik nooit een datingprogramma gezien met vrouwen die op vrouwen vallen. Tijd voor een Nederlandse versie: hoi Videoland! De laatste week van Pride realiseerde ik me vooral hoe dit niet als een Pride week voelde. Hoe ik überhaupt vrij weinig Pride voel de laatste tijd. Normaal is deze maand de start van een regenboogkleurige zomer. Met de Utrechtse Canal Pride als aftrap. Alles daaraan mis ik.

Ik mis de zonnesteek na het einde van een dag bootjes kijken met een drankje in mijn hand. Het hebben van een schorre stem na het mee blèren met de meest foute nummers. Ik mis het maken van de beste vrienden ooit tijdens het ellenlange wachten voor de wc. En het jaloers kijken naar de mannen die 'm er overal uit kunnen wippen. En natuurlijk mis ik de free hugs van (meestal) Christenen die willen laten zien hoe vredelievend ze zijn. Ik denk dat ik zelfs de bedrijven mis die voor die ene dag – nog vaker tijdens de Amsterdamse Canal Pride – volledig achter ons staan. Maar echt. Ze hebben zoveel op met de LHBT+ gemeenschap!

Nee natuurlijk niet. Die mis ik zeker niet. Hoefde trouwens ook niet, want die waren er dit jaar weer helemaal bij. Met of zonder Canal Pride. Elk merk of bedrijf gooide er wel een Pride-collectie uit. Ik wil hier niets linken, want ik ben