Pride Amsterdam, altijd een feestje natuurlijk en zeker na die lange tijd corona. Het is mooi dat het allemaal weer kan en ik zou staan te popelen zoals elk jaar, als ik het niet zowat in mijn broek deed voor een confrontatie met mijn ex.

Het ging uit in de eerste week van april. Voor de tweede keer, maar nu was het definitief. We hebben het ruim een jaar geprobeerd, nu was de koek echt op. Onze break up was niet gemoedelijk. Of vriendelijk, of warm. Het was een drama.

Het begon er mee dat ik tegen haar zei dat ik het jammer vond dat ze me altijd zo buiten haar vriendengroep hield. Als we samen waren was het meestal erg fijn, maar in combinatie met haar vrienden deed ze kortaf tegen me, of vertelde het gewoon niet als ze met anderen ging stappen. Ik begreep niet goed waarom dus besloot haar ernaar te vragen. Dat gesprek liep uit de hand en werd een ruzie. Ze verweet me dat ik haar claimde, ik vroeg of ze zich soms voor mij schaamde, zij riep dat ik me niet zo moest aanstellen, kortom: Lekker constructief allemaal. Achteraf gezien was die ruzie het begin van het einde. Er was iets geknapt, bij ons allebei. Maar in plaats van als twee volwassen mensen ons verlies nemen en op een gezonde manier uit elkaar gaan,