Op 26 april is het Lesbian Visibility Day, een dag waarop over de hele wereld wordt stilgestaan bij de zichtbaarheid, emancipatie en (h)erkenning van lesbische vrouwen. Op de redactie ontvingen we een mailtje van een lezer die zich zorgen maakt over die zichtbaarheid.

'Binnenkort is het weer lesbische zichtbaarheidsdag. Ik weet niet zo goed wat ik daarmee  moet, want ik heb het gevoel dat zichtbaar zijn elk jaar meer risico's met zich meebrengt. Het zou toch andersom moeten zijn? Dat er een positieve, stijgende lijn zit in acceptatie, veiligheid voor mensen die 'anders' zijn? Maar de verhalen die je hoort, de ontwikkelingen in de politiek... Een paar jaar geleden was het toch niet voor te stellen dat iemand als Wilders zoveel aanhangers zou hebben? Mensen zijn boos en bang, reageren zich af op alles wat ze niet kennen. Pesten, discriminatie en veel erger, ik ben er huiverig voor geworden om in het openbaar uit te komen voor mijn geaardheid, nu meer dan vroeger. Ben ik de enige? Merken jullie dat ook?'

Ik mailde haar terug met de vraag of ze openstond voor een gesprek en zo hadden we het aan de telefoon over zichtbaarheid maar ook de angst om te gaan staan voor wie je bent.

B. is 35 jaar oud en blijft liever anoniem. 'Ik weet niet of ik voor jullie van betekenis kan zijn, omdat ik het zelf ook niet goed begrijp. Het is meer een gevoel, denk ik, dan echt een aanwijsbare verandering. Maar ik denk dat de samenleving steeds harder wordt en ik vind het moeilijk om daarin een plek te vinden.'

Waar merk je dat aan, die verharding?

'Meer dan vroeger zijn er zoveel verschillende groepen die tegenover elkaar staan. Door conflicten in de wereld, zoals in Gaza, door de asielzoekerscrisis, door het grote onderscheid tussen links en rechts in de politiek, door het idee dat je kunt kiezen om wel of niet te geloven in klimaatverandering, gender of seksuele geaardheid. Iedereen heeft overal maar een mening over, zonder dat ze echt weten waar ze het over hebben. Alsof het conflict en op je strepen gaan staan belangrijker is dan begrip, menselijkheid. Als iedereen de volumeknop een tandje terugdraait en nadenkt voordat ze wat zeggen, dan zou de wereld, mijn wereld in ieder geval, er een stuk beter uitzien.'

Wat merk je zelf van die verharding, in jouw wereld?

'Op mijn werk zie ik dat er veel meer dan vroeger gereageerd wordt op gebeurtenissen in de wereld, dat mensen zich echt aan een kant scharen, ook al hebben ze er niets mee te maken. Het is allemaal heel zwart-wit, goed of fout, er is weinig nuance te bekennen. Ook hoor ik, maar dat is op een andere afdeling, dat er een nieuwe collega gepest wordt. Ze is een transvrouw, ik heb haar zelf pas een keer ontmoet, van mijn directe collega hoorde ik dat ze het