Janneke Bosman is personal coach in geaardheid en coming-out, daarnaast begeleidt zij in thema's zoals carrière en burn-out, liefde & relatie, en eetproblematiek. Zij schreef eerder het boek Van Boulimia naar Coming-Out. Meer informatie: www.jannekebosman.nl

Janneke deelt met ons het wel en wee van haar roze gezin. Samen met haar vriendin en hun twee kinderen maakt ze van alles mee, ook op het gebied van gay.

Hoe werkt dat nu, zo'n roze gezin? Da's inmiddels toch eigenlijk gewoon hetzelfde als ieder ander gezin? Want tegenwoordig is een 'normaal' gezin eerder uitzondering dan regel, met alle vormen van ouderschap en samenwonen die we nu kennen. Natuurlijk is een roze gezin ook helemaal hetzelfde! En ergens juist ook weer helemaal niet. Want als je erin duikt, dan zie je tal van situaties die toch nét even helemaal anders zijn…

'Oh het gaat allemaal zo snel.' Heb jij een (jong) gezin en herken je deze uitspraak?

'Geniet nu het kan, want voor je het weet, zijn ze groot.'

'Ze groeien als kool.'

'Deze periode krijg je nooit meer terug.'

En nog meer van dit soort zinnen, die je bijna wekelijks hoort als ouder (en die ik ook zelf gebruik, moet ik bekennen).

Het ís ook zo. Dan kijk ik naar ons mannetje en zie ik hem trots door de woonkamer banjeren met z'n loopwagen, of kruk, of stoel, of parkeergarage... Alles wat schuift, voldoet voor hem als loopwagen. Lekker wiebelig loopt hij door het huis met af en toe een tussenstop op de grond. 'Boe!', zegt hij dan lachend. Ik smelt een beetje vanbinnen en roep lachend mee: 'Boem!' Dan staat hij moedig op en vervolgt zijn parcours.

Net één jaar en wat kan hij al veel. Laatst liet hij me even weten dat ik vergeten was om een van z'n voeten in de voetensteun van zijn fietsstoel te doen. Dan denk ik: kun je dit ook al? Bij onze eerste zaten we er bovenop en merkten we iedere mini-ontwikkeling. Met een tweede kindje lijkt de tijd nog sneller voorbij te vliegen, en door het hooghouden van alle ballen heb je sommige veranderingen amper door.

En hoe snel het allemaal bij ons dochtertje gaat! Ik kan eigenlijk beter 'dochter' schrijven. In groep 1 en al echt een grote meid. Kom ik haar ophalen van school en dan zegt ze: 'Mam, ik ga bij een vriendinnetje spelen vanmiddag.'

'Oh leuk!', zeg ik. Vanbinnen denk ik: Oké, en ik dan? Ik heb je de hele dag nog niet gezien. Natuurlijk ben ik tegelijkertijd ook