'Het is hier geen hotel'

Beste Roos,

Hoe ouder ze worden, hoe meer mijn stiefkinderen weer deel van ons leven worden. Ik vind dat lastig maar kan geen kant op. Ze zijn 22 en 21, de kinderen van mijn vrouw. We zijn bijna zes jaar samen, dus we vormen al best even een gezin en ik ken de kinderen goed. Zelf had ik nooit zo'n kinderwens, maar ik werd verliefd op mijn vrouw en zij had nu eenmaal twee tieners, geen punt. Leuk juist. Ze waren allebei makkelijke pubers met de voor de hand liggende uitdagingen, maar het leven met z'n vieren was altijd best. Toch kon ik het niet helpen een beetje opgelucht te zijn toen ze allebei het huis uit gingen.

De eerste jaren waren dan ook goed, een nieuwe fase. De kinderen hielden hun kamers maar waren bijna nooit thuis, ze kregen meer en meer hun eigen leven. En wij ook. Tot een jaar geleden. Nadat de wasmachine in het studentenhuis stuk ging kwam zoon weer vaker thuis. Met zijn vuile was, die mijn vrouw dan graag voor hem deed. Hij bleef een weekend, mijn vrouw in de wolken want ze had 'm toch wel erg gemist, en hij blij, want hij at eindelijk weer eens goed en liet zich graag verwennen.

Niks mis mee op zich, en best gezellig af en toe, maar hij kwam vaker en vaker en maakt nu elk weekend de koelkast leeg, staat uren onder de douche, brengt een krat bier mee en oefent gitaar in de tuin. Opeens hebben we weer kinderen. Dochterlief is haar werk in de horeca kwijt door corona en woont ook weer thuis sindsdien. Het is allemaal begrijpelijk, maar ik vraag me af hoe we ze weer het huis uit krijgen als straks het leven weer helemaal virus-vrij is.

Ondertussen is mijn vrouw zo blij dat ze haar kinderen weer thuis heeft. Voor haar kunnen ze permanent blijven, hoeven ze niets te doen, niets bij te dragen. We hebben er een paar keer flinke ruzie over gehad. Ik vind dat ze zelfstandig moeten worden, dat ze niet tot hun dertigste bij hun moeder kunnen wonen. Zij vindt dat ze kunnen blijven zo lang ze willen en dat het allemaal al moeilijk genoeg is in de wereld. Haar ouders keken nooit naar haar om, zo zal zij niet met haar kinderen omgaan.

Ik ben helemaal geen gemene stiefmoeder, maar word wel die hoek in gedrukt. Is het fout dat ik vind dat de volwassen kinderen op eigen benen moeten kunnen staan? Doe je eigen was, in je eigen huis, zoek een baan, neem verantwoordelijkheid. Moet ik accepteren dat mijn vrouw maar alles achter ze aan blijft dragen, ook na corona?

Ik voel me een egoïst als ik zeg dat dit niet het leven is wat ik voor ogen had. En ik hoop dat het probleem zich vanzelf oplost omdat de kinderen zelf weer zelfstandig willen zijn, maar er is niets wat in die richting wijst. Iedereen vindt het prima zo, behalve ik. Ik trek aan het kortste eind als ik op mijn strepen ga staan maar ik weet niet meer wat ik moet doen. De relatie verbreken? Geduld hebben? Ik zie het allebei niet als een oplossing. Misschien heb jij advies?

Groet van B.

 ---

Beste B.,

De Covid-19-epidemie brengt onverwachte situaties met zich mee. Wie had gedacht dat je stiefkinderen weer thuis zouden wonen? Ik begrijp je wroeging over deze situatie; dit is niet hoe je het voor je zag, en je vreest dat 't een poos gaat duren voor jullie weer met z'n tweeën zijn. Met een beetje pech en onwil ligt er een relatie- of familievete op de loer.

Ik hoor hierin twee kwesties. De eerste gaat over hoe het er nu aan toe gaat in het huishouden met z'n vieren. Je schrijft expliciet over dat je stiefzoon op een storende manier ruimte inneemt en over de hele lijn is duidelijk dat je vrouw hen uitgebreid verzorgt. De tweede kwestie gaat over de duur van deze constellatie: eindeloos Hotel Mama & Stiefmama spelen is voor jou niet acceptabel.

Leren onderhandelen

Beide situaties vragen om onderhandeling en dat wordt in een relatie vaak weggezet als flauw, kinderachtig en koehandel. Niets is minder waar.

Onderhandelen is belangrijk om tot een situatie te komen waar iedereen akkoord mee gaat. We (en zeker mensen die als vrouw zijn opgevoed) leren dat we altijd moeten inschikken. Daardoor slikken we ons ideale scenario vaak in en zetten we lager in. Tijdens het onderhandelen wordt daar nog wat vanaf gesnoept en voilà; er is amper wat over van wat je idealiter wilde.

Daarom is mijn suggestie om in eerste instantie voor jezelf helder te krijgen wat voor jou in deze beide situaties voor jou de ideale omgang zou zijn. Begin met het realisme dat je stiefkinderen nu en ten minste nog even bij jullie wonen; wat vind jij in het dagelijks leven de meest fijne manier om een huishouden te delen? Denk aan overlast en overleg daarover, huishoudelijke taken verdelen, het delen van ruimtes en privéterrein, gezamenlijke en echtelijke momenten, etc.

Hetzelfde gedachtenexperiment doe je over de lange termijn: wat is voor jou de beste manier van deze woonsituatie afronden? Je hebt te doen met een land dat net uit lockdown komt, maar vanaf daar ben ik benieuwd naar hoe dit voor jou idealiter zou verlopen.

De onderhandeling in: 'ik ben niet gelukkig zo'

Wanneer je dit voor jezelf duidelijk hebt, kun je in onderhandeling. Het is belangrijk om aan zowel je vrouw als je stiefkinderen aan te geven dat je in deze situatie niet gelukkig bent, en dat je daarom graag samen tot een oplossing komt.

Wat betreft de huishoudelijke sfeer gaat de onderhandeling tussen jullie vieren (want allen volwassen en zelfstandig), wat betreft de termijn gaat de onderhandeling aanvankelijk alleen met je vrouw (want het gaat om jullie toekomst) en is de conclusie een maar weinig onderhandelbare mededeling aan de stiefkinderen.

Initieer een onderhandeling: geef aan dat ieder diens ideale situatie mee moet nemen en prik een moment. Tijdens iedere onderhandeling legt ieder diens ideale beeld voor aan de ander(en). De anderen luisteren totdat iedereen diens zegje heeft gedaan. Er zijn vast punten waar jullie allen hetzelfde over denken; schrijf die samen op. Schrijf ook op waar jullie het niet over eens zijn met elkaar, en onderzoek: hoe kan ieder zo min mogelijk weggeven en toch wat naar de ander(en) toe bewegen? Let op: ieder maakt de stapjes van weggeven zo klein mogelijk, en het mogen alleen maar stapjes zijn die je zonder wroeging achteraf kunt doen.

Dit kost tijd en vraagt om inleving. Vraag aan elkaar welke acties in welke behoeften voorzien. Dat levert antwoorden op als 'door gitaar te spelen voel ik me even minder alleen in deze rottijd' of 'doordat je op onverwachte momenten gitaar speelt raak ik overprikkeld, terwijl ik mijn rust echt hard nodig heb voor werk'. Als je elkaars behoeften weet, is het makkelijker om aan elkaar tegemoet te komen.

Kom je er niet in één sessie uit, spreek dan een volgend moment af om het er opnieuw met elkaar over te hebben. Wat rust tussendoor zorgt dat de emoties zakken en dat ieder het grotere perspectief weer ziet.

Niet tegen elkaar, maar samen

Ik heb het volste vertrouwen dat wanneer jij je kwetsbaarheid en jouw ideale toekomstbeeld deelt met je vrouw en je stiefkinderen (en zij met jou), jullie elkaar beter begrijpen en vanaf daar kunnen toewerken aan het mogelijk maken van ieders behoeften. Niet tegen elkaar, maar juist samen met elkaar.

Ik wens je veel succes en voorzie een oplossing waar jullie alle vier mee verder kunnen!

Goeds,

Roos

 

Loopt het niet lekker op het gebied van relaties? Heb je vragen die je aan niemand anders durft te stellen? Heb je behoefte aan een onafhankelijk perspectief op jouw kwestie?

In onze relatierubriek 'Roos weet raad' kijkt Roos Reijbroek (relatiecoach @ De Vrije Ruimte) met je mee en beantwoordt jouw vraag. Geen onderwerp is haar te gek; van leeftijdsverschillen tot BDSM, van hechtingsproblemen tot alledaags gekibbel, van consentkwesties tot open relaties, alles wat te maken heeft met relaties kun je bij haar kwijt.

Meer info over Roos en De Vrije Ruimte vind je hier!

Lees ook:

 'Ik kan haar niet loslaten' | Mijn ziekte schrikt af | Passie of veiligheid?

Heb je een prangende vraag, waarbij je wel wat hulp kunt gebruiken? Log in om te zien hoe je jouw vraag kunt stellen! 

Lees meer

Reacties

Log in om reacties te lezen en zelf te reageren.

Recent nieuws:

Summerland

Mythes en magie bestaan niet? Door onverwacht bezoek komen emoties en geheimen uit het verleden boven die Alice lang probeerde te onderdrukken. Binnenkort in de bios!

Lees verder

Ze was van mij

Ik had geen berichtje teruggekregen van Mel. Ik moest wachten, wachten. Nog twee dagen en dan zou ik weten of mijn toekomst met of zonder haar zou zijn. | De vrouw op de brug, deel 29.

Lees verder

Probleemgeval

'Mijn leidinggevende weet dat ik ook val onder de groep met die lastige, lange letterreeks. Hij onderdrukt zijn lach en slikt wat ongemak weg.'

Lees verder
Meer nieuws & achtergronden