Kerstengel

Het was mijn eerste kerst alleen sinds vier jaar. Het was nog maar een paar weken geleden dat ze haar laatste dingen ophaalde en voorgoed de deur achter zich dichttrok. De meeste spullen waren van haar geweest, dus ik bleef achter met een opgeruimd huis. Zelfs de bank had ze meegenomen, daar heb ik vorige week een nieuw exemplaar voor aangeschaft. Zo'n fijne grote, diepe lounge bank. Zij hield daar niet van. Mijn moeder had me wat houten kerstlichtjes gegeven, met van die felle led-lampjes erin. Ik had ze braaf voor het raam gezet. Het zou mijn tijd wel duren, die kerst. Ik had er sowieso niks mee.

Toen het donker begon te worden, merkte ik toch een lichte knauw, ergens binnenin. Zat ik daar, alleen op de bank, in een halfleeg huis. Met kerst. Ze ging nog even door mijn gedachten. Hadden we samen moeten blijven? Nee. Het was echt klaar, over en uit. Ik had het gevoel dat ik haar al een jaar niet gesproken had, en waarschijnlijk was dat ook zo. Geen idee meer met wie ik precies samenwoonde, we gingen al tijden onze eigen weg. Zij zou nu wel met haar familie aan het kerstdiner zitten. Ik had mijn moeder op de mouw gespeld dat ik plannen had.

Die plannen bestonden vooralsnog uit een fles rode wijn en een stuk kaas. Ik klapte mijn laptop open en klikte Netflix aan. De kaas bleek nogal verlopen, maar de wijn smaakte goed. Ik zocht een lesbisch drama en scrolde een beetje door het aanbod, ondertussen Facebook, Twitter en wat andere sites in de gaten houdend. Een gemiste aflevering van Expeditie Robinson, besloot ik, en schonk mijn glas nog eens vol. Het kon me allemaal maar nauwelijks boeien. En op kerstavond is er op Facebook al helemaal niks te beleven. Alleen. Ik ben echt alleen. De werkelijkheid drong zich in zware golven aan me op.

De wijn was niet goed voor mijn gemoed, want hoe leger de fles, hoe zieliger ik mezelf vond. Klap op de vuurpijl was dat de fles in rap tempo echt leeg was. Nu had ik helemaal niks meer. Ik ben alleen en heb niks. Niks om voor te leven ook. Wat moet ik nou? Ik herkende mezelf net op tijd, in die neergaande spiraal van drank en depressie. Schei daar mee uit, sprak ik mezelf toe. Ga dan maar wat doen. Ergens heen ofzo. Ik stond op van de bank, verruilde mijn pyjamabroek voor goeie jeans en licht tollend probeerde ik te besluiten waar ik de avond zou vervolgen. Als het maar niet alleen in een leeg huis was. Autorijden mocht niet meer, dus ik besloot naar de buurtkroeg te fietsen. Op een avond zoals nu zitten daar vast meer sneue gevallen die niet weten wat ze met zichzelf aan moeten.

'Vrolijke kerst!' riep de barman toen ik binnenkwam. 'Wat is je lievelingsdrankje? De eerste is van de kerstman!' Hij had inderdaad een wat rode neus en een kerstmuts op. 'Wijntje, lekker', zei ik. 'Nee nee, je lievelings! Mag alles zijn!' Ik keek naar de rijen flessen achter hem. 'Doe me dan maar een Hennessy.' De honingachtige cognac leek me wel passen bij de avond. En het voelde fijn, zo'n rond glas in mijn hand. De barman leek geamuseerd door mijn keuze en schonk een warm glas veel te vol. De drank had inderdaad een troostend effect, ook de derde smaakte nog heel goed, voor zover ik me herinnerde.

Ik werd wakker op mijn nieuwe bank. Een goeie keus geweest, dacht ik toen ik me omdraaide. Langzaam drong tot me door dat mijn hoofd pijn deed. Dat ik met mijn heup op iets hards lag. Dat ik een deken over me heen had; waar had ik die in hemelsnaam vandaan? Hoe was ik eigenlijk thuis gekomen? Ik wist het niet. Dat ik op mijn eigen bank lag was een opluchting, dat wel. Het moest al laat in de ochtend zijn, want de felle winterzon scheen door een kier in de gordijnen. Ik moest lachen om mezelf: geen idee hoe ik thuis ben gekomen, maar ik had wel de tegenwoordigheid van geest gehad om een deken te pakken en de gordijnen dicht te doen. Het lachen verging me snel, de kater had gemene steken. Ik trok de deken over mijn hoofd.

Ik moest weer ingedommeld zijn, want opeens schrok ik wakker van een geluid. Was er iets gevallen? Doordat het huis zo leeg was leek alles een echo te hebben. Ik probeerde mijn kloppende hoofd op te tillen om rechtop te gaan zitten. 'Sorry. Ik wilde je niet wakker maken. Mijn telefoon gleed uit m'n handen.' Ik schrok me wild. Wie was er in mijn huis? Met bonzend hart gluurde ik over de rug van de bank. Bij het tuinraam stond een mooie vrouw.

'Je zal wel een houten kop hebben', grinnikte ze. 'Je had een behoorlijk stuk in je kraag'. Vertel mij wat, dacht ik. Ik had geen idee wie deze vrouw was. Of toch? Een vage herinnering kwam terug. Had ik haar ontmoet aan de bar..? 'Weet je nog hoe ik heet?' grapte ze. Ik maakte een geluid en begreep opeens heel goed waar de uitdrukking met stomheid geslagen vandaan kwam. 'Ik vond het fijn vannacht. Ik heb je maar op de bank laten liggen. Er was geen beweging meer in je te krijgen. Ik ben zo vrij geweest in je bed te slapen. Na zo'n nacht leek me dat niet ongepast.' Heel, heel langzaam doemden er wat beelden op.

'Je noemde me Kerstengel', zei ze, pakte pen en blocnote van de tafel en krabbelde iets. 'Haal me hier op, vanavond om 20 uur. Dan mag je me mee uit eten nemen. Ik wil je beter leren kennen en misschien vertel ik je mijn naam.' Voor ik het wist viel de deur in het slot en hingen haar laatste woorden nog in de lucht: 'Vrolijk kerstfeest!'

*

 

Meer lezen? Support Zij aan Zij, word member voor 35 euro per jaar! Daarmee steun je de redactie, die dagelijks hard werkt aan mooie artikelen en een encyclopedie en eventkalender voor je bijhoudt. Als member kun je meepraten op het forum en bladeren in het online archief.

Zij aan Zij steunt verschillende LBT-initiatieven, zoals de webserie ANNE+. Als member draag jij daar ook aan bij! 

Meld je nu aan – we kunnen je hulp goed gebruiken!  

 

Reageer:

Recent nieuws:

Tattoos met een verhaal

'Ik werd door mijn ouders het keurslijf in geduwd en ben de 'normale' weg ingeslagen, maar de gevoelens voor vrouwen bleven.'

Lees verder

Uit de kast?

Verhalen van anderen kunnen een steuntje in de rug zijn voor iedereen die nog in de kast zit maar er eigenlijk wel uit wil.

Lees verder

The Color Purple

Musical: 'Het maakt niet uit wat of wie je bent: man, vrouw, homo, hetero, wit of zwart en alles ertussenin. Ik ben er en ik mag er zijn.'

Lees verder
Meer nieuws